| دکتر شریعتی | نخستین نهادهای اجتماعی و خاندانی در مصر باستان | مطلب 8 | |
- نخستین نهادهای اجتماعی و خاندانی در مصر باستان
- جغرافیا و اقلیم مصر باستان
- «کوروش کبیر» و «پانته آ»
- آغاز انحطاط و فروپاشی همه جانبه در مصر
- ۱۰ شاهکار از عجایب معماری جهان
- حکایتی اسفناک درباره دیوار چین
- تصاویر دیوار بزرگ چین
- دوران پادشاهی جدید و امپراطوران این دوره مصر در آثار مورخان
| نخستین نهادهای اجتماعی و خاندانی در مصر باستان Posted: 19 Apr 2011 11:13 AM PDT با توجه به یافته های باستان شناسی، در دوران پارینه سنگی [۱] (پالئولی تیک) در جایی که امروز بیابان بی کران و ریگزار بی انتهای صحرا گسترده است، در روزگاران باستان باران های زیاد و طولانی رشد سریع سبزه ها، چمن ها و درختان را موجب می شده است. در آن روزگار هنوز مهاجرت از جایی به سوی رود نیل و استقرار در کرانه های آن صورت نگرفته است و به سخن دیگر انسانی به درۀ نیل ره نیافته بود. طغیان های پرشتاب و هراسناک نیل در ذهن هر انسانی در آن روزگار همچون بلیه ای وحشتناک تداعی و متبلور می شده است. کاوشگران ابزار و ادوات مورد استفادۀ انسان ها در دورۀ پالئولی تیک را فقط در ارتفاعات واقع در کناره های درۀ نیل به دست آورده اند. در آن هنگام که انسان ها به کرانه های رود نیل متوجه شدند، اسکان تدریجی آنها در این کرانه ها آغاز شد. این گروه از انسان که ما به جزئیات خاستگاه، زادگاه و مسیر حرکت شان آگاه نیستیم به محض استقرار در این مکان جدید به گردآوری آذوقه به طور دسته جمعی پرداختند. کشاورزی این مردم بر روی زمین هایی صورت می گرفت که به طور طبیعی آبیاری می شد. این امر و افزون براین ایجاد بهبود وتکامل در امر معیشتی این دسته از مردم، ابتدا در دورۀ نوسنگی[۲]( نئولی تیک) صورت گرفت. نخستین گروه یا دسته های مردم عهد نوسنگی در هزارۀ پنجم پیش از میلاد مسیح در مصر سکنا گزیدند. این مردم با صید ماهی و شکار جانواران معاش خود را تأمین می کردند.این مردم پس ازاسکان و استقرار در مکان جدید به کشاورزی و دامپروری پرداختند و از مشکلات معیشتی آنان به نحو چشمگیری کاسته گردید. مصریان در این مرحله از تولیدات کشاورزی گندم و جو و شاهدانه کشت می کردند و در عرصۀ دامداری،گاو، گوسفند و خوک پرورش می دادند. محل استقرار اولیۀ این مردم عموماً مناطقی بود که سیلاب های عظیم از کوهستان ها سرازیر شده و آب مورد نیاز برای کشت و زرع را برای آنان فراهم می نمود. بدیهی است که استقرار این مردم با پی بردن به شرایط بهتر آنان را وادار به کوچ کردن به مناطق دیگر وسرانجام به کرانه های رود نیل کرد.
پژوهش های انسان شناسی[۳] به این واقعیت پی برده است که سکنۀ اولیه مصر در برگیرندۀ گروه های گوناگونی از مردم دارای نژادهای مختلف بود که برخی از نژادشناسان[۴] آنان را با لیبیایی ها[۵]، سیاهان آفریقایی[۶] یا حبشی ونیز با قبایل سامی وآرامی جنوب فلسطین[۷] خویشاوند دانسته اند. گروهی نیز وابسته به تمدن تازی[۸] در بخش های میانی نیل می زیسته اند. این مردم که شیوۀ زندگی و آداب ویژه ای داشته اند، براساس همین یافته ها مردگان خود را در گورهای مخصوصی دفن کرده و برای آنها ظروفی مملو از خوراکی و آشامیدنی در قبرهایشان می گذاشه اند. گروهی دیگر که از قدیم الایام در مناطق شمالی مصر مانند ناحیۀ حلوان[۹] می زیسته اند، اجساد مردگان را در زیر کلبه های خویش به خاک می سپرده اند. اینان جنازه ها را به پهلو در قبر می خوابانده و روی او را به سوی رود نیل قرار می دادند. این گروه همراه با مردگان خوراکی و آشامیدنی در قبور نمی گذاشته اند. شاید اهالی و متعلقان این گروه براین باور بوده اند که ارواح مردگان هر روز در غذای زنده ها شرکت جسته و با آنان هم غذا می شوند. باید گفت که این گروه به زندگی پس از مرگ به گونه ای دیگر اعتقاد داشته و روان مردگان را گرامی می داشته اند. شگفتی در این است که این دو گروه مردم که خاستگاهشان معلوم نیست اهمیت زندگی پس از مرگ را هر چند متفاوت ولی دریافته اند وجسم را فانی و فاسدشدنی و روح مردگان را متولی و وارث شخص درگذشته در جهان باقی می دانستند. اگر سخنی کوتاه دربارۀ کهن ترین آثار در رابطه با خط مصریان گفته شود، براساس تجزیه وتحلیل هایی است که نخست باید به زبان آنان پی ببریم که به هزارۀ چهارم پیش از میلاد مسیح یعنی سه هزار سال پیش از میلاد مسیح بازمی گردد و دارای واژها و عناصری از زبان مردمان سامی نژاد شناخته شده است. در یک ارزیابی کلی و جمع بندی شده، می توان گفت مردمی که به نام مصریان در درۀ نیل گردآمده، شکل گرفته و زیسته اند، براثر برخورد ویا به سخن دیگر پیوستن گروه هایی از نژادهای گوناگون تشکیل یافته و در کنار هم زندگی کرده اند. این مردم از چهار جهت جغرافیایی یعنی از شمال، جنوب، شرق وغرب رود نیل بدانجا آمده اند. نخستین شکل گیری جامعۀ مصرباستان در دورۀ به اصطلاح ماقبل عهد باستانی مصریعنی درهزارۀ چهارم پیش از میلاد مسیح، وابسته به ایجاد تحولات اقتصادی وپیشرفت های اجتماعی و هنری آنان است که بدان نائل شده اند، می باشد. واحه ها به تدریج بی حاصل شده و مخازن آن می خشکیده و سیلاب های عظیم دیگر جریان نداشته است، لذا حرکت مردم به سوی رود نیل بطور مستمر و مرتب با شتاب بیشتری همراه بوده است و به این ترتیب وابستگی این مردم که به دلائل فوق درکرانۀ نیل گردآمده ومتراکم شده بودند،به این رودخانۀ عظیم و برکت آفرین بیشترمی شده و کشت و زرع آنان نیز جزدر سایۀ رطوبت حاصل از طغیان رود نیل امکان پذیر نبوده است. از این زمان نیز با وجود این مشکلات مصریان با پشتکار و تلاش به تحول اقتصادی خود در عرصه های تولید ادامه داده اند. قبطیان[۱۰] که پژوهشگران آنان را نخستین پیشاهنگان در سرزمین مردم مصر دانسته اند، ابزار، ادوات، زیور و زینت آلات مورد استفاده خود را از فلزاتی که در اختیار داشته اند چون طلا و مس تهیه می کرده وظروف و لوازم خانگی خود را نیز بیشتر از فلزات و حتی چوب می ساخته اند. این امر مصریان را وادار کرد تا با کشورهای همسایه مناسباتی برقرار کنند. به این ترتیب روز به روز بر جمعیت مصر افزوده می شد و مصریان به روایتی تراش سنگ جخماق وساختن ظروف سفالین را از ساکنان بین النهرین آموخته اند. زیرا سومریان ننخستین کسانی بوده اند که خشت خام را در کوره ها پخته و آن را به آجر تبدیل می کرده اند. زمانی آجر سومریان از مرغوب ترین، محکوم ترین و زیباترین مصالح ساختمانی در مشرق زمین بوده و علامیان آن را در ساختن معابد زیگورات[۱۱] بر روی تپه های چغازنبیل[۱۲] به کار می برده اند. همانگونه که اشاره شد، این تحولات، پیشرفت ها رفاه متعارف را نیز برای مصریان به همراه داشت و این خود باعث مهاجرت بیشتربیگانگان ازاقصی نقاط جهان به سرزمین نیل می شد. این امربه تدریج مشکلاتی را برای بومیان یا سکنۀ قدیمی این ناحیه به وجود آورد. به تدریج به شمار طوایف و قبایل افزوده می شد و بر سر منابع اقتصادی و مالی ومسائل اجتماعی وامور مربوط به نظم وامنیت واختلافات دیگر برسر ثروت و زمین، با یکدیگر به نزاع بر میخاستند. در یک چنین نظام اجتماعی بسبیار پیچیده و پرمسئله، جنگ پدیده ای اجتناب ناپذیر است. آنان که جنگ را از رقبای خود می بردند، مغلوبان را به اسارت و بردگی خود درآورده و اموال آنان را مصادره وزمین و ثروت و سرمایه هایشان اعم ازاندوخته یا دام یا لوازم خانگی و زیور و زینت آلات را به سود خود ضبط می کرده اند. جامعۀ مصر از هم اکنون به سوی نابسامانی و پریشانی ره می سپرد و بروز تفکر طبقاتی در جامعه گزیرناپذیر بود، تقسیم جامعه به اشراف، آزادگان وبردگان از مشخصه های بارز نظام جدید است وبه سخن دیگر نظام طایفه ای پیش از آنکه رو به زوال بگذارد، تجزیه و متلاشی شد. درنظام اجتماعی جدید اشراف بزرگان و نجبای جامعه بودند که سوابق کهن درحضوردرجامعه در قالب نسل های متمادی ودارای اصالت خاندانی یا دودمانی بوده اند.آزادان که از نظر لغوی به معنای کسانی که آزادند وبرده نیستند، دارای زمین های کشاورزی و منابع مالی از این دست بوده اند. بردگان به عنوان نیروی کار برای دو گروه یا طبقۀ بالا و حاکم به خدمت گرفته می شدند. بردگان بر روی زمین های کشاورزی ، در کارگاه های تولیدی و امور همانند آن انجام وظیفه کرده و عایدات آنها هیچ بوده تنها معاش آنها آنهم درحداقل ممکن توسط کارفرمایان آنان تأمین می شده است. این رویداد آغازگر پدیدۀ جدیدی در جامعۀ مصر است که پژوهشگران با تخصص های گوناگون در عرصه های علوم سیاسی، اقتصاد، جامعه شناسی و فرهنگ و تمدن بدان توجه ویژه کرده اند. این تقسیم طبقاتی در جامعۀ کهن مصریان، آنان را به سوی گرایش های اعتقادی سوق داده که گهگاه تصادماتی را موجب شده و گاهی نیز باعث وحدت مصریان می شده است. اگر به دوران تقسیم مصر به نوم ها توجه کنیم، به این نتیجه می رسیم که هر نوم دارای سازمان اداری حکومتی و نظامی دیوانی و خدایان خاص خود بوده است. زد و خورد میان سران نوم ها و سپاهیان زیر فرمان آنها تقریباً با وقفه های اندک ادامه داشته است. این وضعیت بیشتر در مصر عهد میانه صادق است و این دوره از بحرانی ترین و زیان بارترین مقاطع تاریخ مصر باستان به شمار آورده شده است. در جنگ میان نوم ها شرایط بدین گونه بوده است که اگر نومی برنوم دیگر پیروز می شد. رهبر نوم شکست خورده به اسارت غالب خود در آمده و اهل نوم شکست خورده عمدتاً به بردگی اهالی نوم پیروز در می آمده اند. نوم سکورپیون[۱۳] یکی از نیرومندترین نوم ها در میان نوم ها ی مصر باستان بوده است. نومی جنگجو و در عین حال دارای ثروت و سرمایه ای بی کران بوده. مصر شناسان دریافته اند که در نوم سکورپیون تولید به اعلا درجۀ خود درمقابسه با نوم های دیگردرآمده وازنظر توان رزمی و نیروی دفاعی در رأس نوم های دیگر قرار داشته است. نقشی از رهبر نوم سکورپیون به دست آمده است که در حال راندن خیش شخم زنی است و این بدان معنا است که این رهبر مشوق کشت و زرع و تولیدات زراعی و اقتصاد فلاحتی بوده است. در کنار این نقش توری همانند تور ماهی گیری نقس بسته است که در آن لک لک هایی صید شده اند. این لک لک ها به معنای سران نوم ها ی شکست خورده به دست سکورپیون است که در این تور به دام انداخته شده اند. افتادن سران نوم ها و به سر بردن آنها در بند سکورپیون ، شاعران و حماسه سرایان مصری را به سرودن قطعات حماسی تاریخ ساز واداشته است. مصریان باستان قطعات نمایشی متعددی نیز درآثار تراژدی و کمدی و ادبیات کلاسیک و حماسی خود داشته اند. با جنگِ سران نوم ها به همراه نیروهای تحت فرمانشان با یکدیگر، نوم مغلوب ناگزیر از اطاعت همه جانبه از نوم غالب می شد و از جمله متعلقات این نوم شکست خورده وادار می شدند که خدایان نوم غالب را پذیرفته و آنان را مورد پرستش قرار دهند و در این صورت خدایان خود را باید به فراموشی می سپرده اند. در حماسه های فوق آمده است که این تلخ ترین و ناگوارترین پیامد بود که برای نوم های مغلوب پس از جنگ گریبانگیر آنان می شده است. نوم ها متناسب با موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی و طبیعی شان دارای نظام تولید، اقتصاد و ثروت بوده اند. هر نوم در برابر فرعون بزرگ که در پایتخت به سر می برد و مسئولیت حفظ حدود و ثغور سرزمین مصر را به عهده داشت مسئول بوده و باید به وی مالیات پرداخت می کرده اند. به هنگام بروز جنگ میان فرعون و دولت یا دشمن برون مرزی، هر یک از سران نوم ها افزون بر باج یا مالیات سالیانه که به فرعون پرداخت می شد، نیروی نظامی نیز دراختیار وی می گذاشتند تا وی از عهدۀ دفاع از سرزمین مصر در برابر دشمن یا دشمنان برآید. نوم ها در قلمرو خود دارای اختیارات گسترده بوده و گاهی به صورت حاکمان بلا منازع عمل می کرده اند و مسئولیت و وظایف آنها در برابر فرعون مرکزی معین و مشخص بوده است ، لذا فرعون ها در امور داخلی نوم ها به ندرت مداخله می کرده اند. حماسۀ نوم ها در ادبیات حماسی مصریان باستان جایگاه ویژه ای داشته و امور دیگر را تحت الشعاع خود قرار داده است. به تدریج دین و سیاست دو عنصر سرنوشت ساز در نوم ها و طبعاً در سرتاسر مصر بوده است. اهمیت عنصر دین در نزد فراعنۀ مصر به اندازه ای بوده است که هیچ فرعونی بدون پایگاه مذهبی نمی توانسته است در جامعۀ مصر و در میان مصریان و غیر مصریان ساکن مصر مصونیت ومحبوبیت داشته باشد. در مواردی نیز فراعنۀ دین ستیز و زمام دارانی را که خلاف موازین دینی و ارادۀ کاهنان معابد اقداماتی می کرده اند، مرتکبین گناه در برابر خدایان معرفی نموده و علیه آنان شورش هایی به وقوع می پیوسته که گاهی به سقوط و مرگ آنها منجر می شده است. مصریان درهمۀ مقاطع تاریخ شان به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشته و نیاکان خود را عمیقاً می ستوده و می پرستیده اند. این امر در نزد فراعنۀ مصر کاملاً متداول بوده و همانگونه که بر همگان آگاه و آشنا است، فلسفۀ مومیایی کردن اجساد از همین امر ناشی شده است. دین شناسان براین باورند که باور مصریان به زندگی پس از مرگ موجب مطرح شدن آمبروزیا[۱۴] و نکتار[۱۵] که اولی در واقع به معنای «خوراک خدایان»[۱۶] و دومی به معنای «آشامیدنی خدایان»[۱۷] است، در میان آنان بوده است . همین امر موجب شده است که از هزارۀ پنجم پیش از میلاد مسیح با تشکیل نخستین مجامع انسانی و پیدایش خانواده ها، به هنگام دفن مردگان ظروفی محتوای خوراکی و آشامیدنی را با آنان دفن کنند. این خوراکی و آشامیدنی بدان معنا است که این مردگان در صرف این دو با خدایان شریک می شوند و ابتدا خدایان از این خوراک و آشامیدنی می خورندو سپس شخص در گذشته ، با خوردن و آشامیدن آن، زندگی جاودانی و اخروی خود را آغاز می کرده است. البته اختلافی نیز در این زمینه میان قبایل و طوایف مصری وجود داشته است که در مبحث بررسی دین مصریان و پایگاه های عقیدتی این مردم به تفصیل به آن پرداخته می شود. هرچند دو واژه فوق یعنی آمبروزیا و نکتار یونانی است، ولی باید پذیرفت که یونانیان خود این پدیده را از مصریان و اقوام شرقی تقلید کرده اند و در فرهنگ آنها تداوم یافته است. آمبروزیا در زبان یونانی به معنای «آنچه جاودان می کند» ، «آنچه بی مرگی می آورد و فنا ناپذیر می کند» و خدایان مصری و سپس یونانی از آن تناول می کرده اند. یونانیان پس از آنکه این پدیده را از اقوام دیگر از جمله شرقیان اقتباس کردند، براین باور بوده اند که کبوتر ویژه زئوس آن را برای وی برده است[۱۸]. آن که به نحوی با خدایان ارتیاط دارد، آنگاه که از این خوراک بخورد، مرگ و نابودی براو کارگر نمی شود و به سخن دیگر از عفریت مرگ شکست نمی خوردو زندگی اش جاودانی است. همینطور در مورد نکتار که در منابع یونانی این گونه آمده است که آشامیدنی خدایان که هرگاه انسان ها و به ویژه قهرمانان بیاشامند، آسیب ناپذیرمی شوند. هومر[۱۹] شاعر قرن نهم قبل از میلاد مسیح در اثر معروف خود ایلیاد[۲۰] که در کنار ادیسه[۲۱] آورده است که پاتروکل[۲۲] یکی از سرداران و جان باختگان نبرد تروا[۲۳]، وقتی در جنگ کشته شد، در کنار جنازه اش آمبروزیا و نکتار در قبر گذاشتند ، تا جاودانه شود. پاتروکل از دوستان آشیل[۲۴] دوست و سردار آگاممنون[۲۵] در جنگ تروا بودکه با پریام [۲۶] پادشاه شهر تروا در آسیای صغیر جنگید[۲۷]. [۱] . Paleolitique [2] .(انئولی تیک Neolifique (Eneolitique= [3] . Anthropologie [4]. Rassenkenner (Rassenkundige) [5] . Libyer (Lybier) [6]. iopier ُNeger / Afrikenr/ Ath [7] . Sudpalastina [8] . Tasienne – Kultur [9] . Helouan [10] . Koptier واژۀ آلمانی Agypten به معنای مصر و نیز واژۀ انگلیسی Egypt به همین معنا از این واژه است. در واقع هر دو واژه آلمانی و انگلیسی به معنای سرزمین قبطیان یعنی مصر است. [۱۱] .(معبد عیلامی به معنای صعود به آسمان است Zikkurat ( [12] .(به معنای تپه ای چون سبد یا زنبیل است Cogha-zanbil ( .[13] Skorpion (Skorpion Nomes) .[14] Ambrosia [15] . Nektar [16] . Gotterspeise [17] . Gottertrank .[18] Bertholet, A. wb R. S. 28 [19] . Homer [20] . Illias, 19.38 [21] . Odysse [22] . Patrokles [23] . Trojan, Krieg [24] . Aichilos [25] . Agamemnon [26] . Priam [27] . نگاه کنید به خدادادیان، اردشیر تاریخ یونان باستان، انتشارات سخن. ۱۳۸۵٫
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک  فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| Posted: 18 Apr 2011 12:53 PM PDT سرزمین مصر از نظر جفرافیایی و شرایط طبیعی تقریباً در قارۀ آفریقا در موقعیت مناسبی قرار دارد، ولی مشکل کم آبی اقلیم مصر را سخت تحت تأثیر قراره است. مصر درۀ نسبتاً تنگ رود نیل را در برگرقته و این امر شرایط طبیعی متفاوتی را با مناطقی از مصر که با این رودخانه فاصلۀ بیشتری دارند به وجود آورده است. درۀ نیل از شرق و غرب به بلندی ها و مناطق کوهستانی محدود و منتهی می شود و همانگونه که در مبحثی دیگر به آن اشاره شد پهنای آن بیش از پانزده تا بیست و پنج کیلومتر نیست. کوهستان های غرب مصر، این دره را از منطقه ای به نام صحرا که بیشتر به آن صحرای لیبی گفته می شده است، جدا کرده است. درسوی دیگرآن یعنی دربخش شرقی کوهستان ها، کرانه های دریای سرخ[۱] یا بحر احمر گسترده است. جریان رود نیل در جنوب که دارای شیبی متغیر است، ملایم تر شده و این امر موجب کندی حرکت کشتی ها می گردد. سرزمین مصر در همین بخش جنوبی از کشور های جنوب آفریقا جدا شده است. در بخش شمالی به وسعت درۀ نیل افزوده شده و سرانجام به ناحیۀ معروف به دلتای نیل پایان می یابد. در زمان های بسیار دورمعیشت مصریان در این ناحیه دشوار بود، زیرا منطقه ای غیر قابل کشت و زرع و کاملاً با تلاقی بوده است و برای بارگیری کشتی ها،لنگرگاه ها ی مناسبی وجود نداشته است.
مقایسۀ موقعیت جغرافیای سرزمین مصر با همانند آن در بین النهرین نشان داده است که مصر از مزایای بیشتر و شرایط بهتری برخوردار بوده است. کوهستان ها یی که پیرامون مصر این سرزمین را احاطه کرده اند، از نظر تأمین سنگ های ساختمانی با دوام و کمترآسیب پذیرونیز بازالت [۲] وسنگ آهک [۳]، بسیار غنی و برای مصر ثروت آور بوده است. در بخش های خاوری مصر و به ویژه در کوهستان منطقۀ شرقی و به ویژه در بلندی های نوبی[۴]ذخایر سرشار طلا نهفته است. در این دره درختان جنگلی بی شمار که در نقاط دیگر آسیا و آفریقا تقریباًنادر هستند، سر به فلک کشیده اند. مهمترین این درختان عبارتند از نخل[۵]،گزنه[۶] و افرا[۷]. در زمان های بسیار زمام داران کشورهای بزرگ و امپراطوران نامدار جهان باستان چوب های مقاوم و با دوام را برای ساختن کاخ های خود از این جنگل می برده اند. در عرصۀ معماری و زیباسازی بناها و ساختن و برپا کردن داربست های چوبی ، چوب درختان فوق از همه محکم تر و بادوام تر بوده اند.
سرانجام رود نیل به یکی از بزرگترین و استراتژیک ترین دریای مشرق زمین یعنی دریای مدیترانه می ریزد. دریای مدیترانه معبر کشتی های غول پیکر تجاری بوده و پیوسته نقش و سهم آن در مطالعه و بررسی تاریخ جهان باستان قابل توجه و چشمگیر بوده است .مطالعات تاریخی نشان می دهد که با وجود پاره ای مشکلات طبیعی و اقلیمی ، کشت و زرع در مصر با بین النهرین در یک رقابتی به سر می برده است که این رقابت عمدتاً به سود مصر بوده است۰ در واقع سرزمین مصر از نظر جغرافیایی واحه ای است در کنار یک صحرای بی کران. در مصر تقریباً هرگز باران نمی باریده و در صورتی که این اتفاق می افتاده و باران می باریده است ، کاهنان معابد مصری آن را به فال بد تعبیر کرده و آن را ناشی از خشم خدایان دانسته اند. از سویی طغیان های به موقع و مرتب رود نیل،رطوبت کافی را به خاک سواحل این رودخانۀ عظیم و پر آب می داده و آن را قابل کشت و زرع می کرده است. برخی ازمورخان با در نظر گرفتن تغییرات جوی و دگرگونی ها ی اقلیمی، زمان طغیان این رود را متفاوت درآثار خود آورده اند، بدیهی است که مصریان به آن اهمیتی نداده اند. بیشتر مصر شناسان آغاز این طغیان را بین نیمۀ دوم تیر ماه تا آخر تیر دانسته اند که براثر آن سرتاسر درۀ نیل به زیر آب فرو ما رفته است. آب طغیان کرده از رود نیل تا اواسط یا پایان ماه آبان برجای مانده و به تدریج فرو می نشسته است. پس از وقوع طغیان گل ولای به جای مانده از آن فضا و بستر مناسبی را برای کشت و زرع یعنی بذرافشانی فراهم می کند. مصریان در اواسط پاییز و طلیعۀ زمستان یعنی بین نیمۀ دوم ماه آذر تا آغازماه دی ،زمین نرم و مستعد را نخست شخم زده ودرآن بذرافشانده اند. به این ترتیب زمین از این طغیان و فرونشستن آن دارای لایه ای از گل و لای شده و مصریان آن را ازا لطا ف و کرامات الهۀ نیل دانسته و حاصل فراوانی به دست می آورده اند. مفهوم الوهیت نیل برای مصریان از همین جا شناخته می شود. مصریان به پاس این الطاف و کرامات و برکات حاصله از سوی نیل، همه ساله مراسم باشکوهی برسر رودخانۀ نیل برپا می داشته و قربانی هایی را تقدیم می کرده اند. این طغیان و رسوبات حاصل از رطوبت آن، بروز و حدوث طوفان های شن را نیز مانع می شده و مصر را از حملات ناگهانی و زیان بار این گونه بلایای طبیعی مصون می داشته اند. برخی براین باورند که علی رغم دور بودن مصر از کشورهای دیگر، به خاطر معابر آبی متعددی که به مصر ختم می شوند، دسترسی به مصر باز هم آسانتر از دسترسی به بین النهرین بوده است. زیرا مصر از موقعیتی مناسب تر از نظر شرایط طبیعی و اقلیمی برخوردار بوده است. با وجود این مصرنیز در تیررس طمع دشمنان قرار می گرفته و تهاجمات متعددی به آن در طول تاریخ صورت گرفته است، به سخن دیگر غنای اقتصادی و اقلیم پر نعمت و آسانی در رفت و آمد کشتی ها و بالطبع تجارت گستردۀ آبی و زمینی، جهان گشایان را بر آن می داشته است که مصر را در فهرست سرزمین های مورد نظرخود قرار داده و برای تسخیر آن برنامه ریزی و اقدام کنند. گرچه مصر در طول تاریخ پر فرازونشیبش بارها زیر ضربات این گونه حوادث از سوی سیطره طلبان و غارتگران قرارگرفته است.معذلک به اندازۀ بابل و آشورو ایران غارت و ویرانی های سهمگین را تجربه نکرده است. مصریان در طول تاریخ شگفت انگیزشان به اندازۀ بابلیان نیاز به تجدید حیات اقتصادی نداشته اند،زیرا کمترمورد تهاجم وتجاوزقرارگرفته اند. دوران تاریخی مصر در نوع خود در شرایطی آغاز شده است که در آفریقا مردم از ابتدایی ترین تدبیر جهت ورود به عرصه های تاریخی بهره مند نبوده و هرگز در اندیشۀ سازمان دهی اجتماعی و وضع قوانین و به وجود آوردن یک نظام دیوانی و حکومتی مقتدر نبوده اند۰ مورخان مصر باستان را سرمشقی آموزنده برای سرزمین های همجوار و کشور های دور و نزدیک آن به شمار آورده اند. برخی از بیو گرافی نویسان که تاریخ نیز می نوشته اند، از تجربیات و مشاهدات مسافران و نظامیان و بازرگانانی که به خاطر مسئولیت ها و وظایف شغلی به مصر باستان سفر می کرده اند، مطالبی را به رشتۀ تحریر در آورده اندکه به قول برخی از مورخان یونانی، به افسانه بیشتر شباهت داشته تا به واقعیت . بدیهی است که در خلال همین افسانه ها برازندگی مردم مصر و سرزمین شگفت انگیز و افسانه ای نیل در اندرون خود اسراری داشته است که علاقه مندان را به مطالعه وا می داشته و بی هیچ تردیدی برتری مصر برسرزمین های دیگر را به ثبوت می رسانده است. مصریان در کهن ترین ایام و روزگاران دارای ابتکارات و ابداعاتی در زمینه های علوم وفنون گوناگون بوده اند که پرداختن به آنها از این مبحث آغاز شده و به تناسب موضوع و نیاز به جزئیات آن اشاره خواهیو کرد. هنوز هم اسناد ، آثار و مدارکی از مصر باستان درست است که ویژگی های تاریخ مصر را به تصویر می کشد. [۱] . Rotes Meer [2] . Bazait [3] . Kalkstein [4] . Nubien [5] . Dattelbaum [6] . Tamaris [7] . Sycomore
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| Posted: 13 Apr 2011 05:53 AM PDT تابلویی که مشاهده می کنید، اثر «وینسنت لوپز» نقاش معروف اسپانیایی (قرن ۱۸) روایت کننده ی یکی از داستان های مشهور در تاریخ ایران باستان است.
در لغت نامه ی دهخدا زیر عنوان «پانته آ» بر اساس روایت «گزنفون» آمده است :
از این روی اگر در تصویر دقت کنید دو جنازه ی زن می بینید و یک مرد و باقی داستان که در تابلو مشخص است.
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| آغاز انحطاط و فروپاشی همه جانبه در مصر Posted: 10 Apr 2011 01:35 AM PDT در اواخر هزارۀ دوم پیش از میلاد مسیح جامعۀ مصر دوباره دچار طغیان کشاورزان و عصیان بردگان شد و شرایطی به وجود آمد که این دو عامل و عوامل دیگر داخلی و خارجی دست به دست هم داد و در سال ۱۰۸۰ پیش از میلاد مسیح سرزمین مصر دیگر بارتجزیه گردید. مصر در این زمان دوباره به دو بخش تقسیم شد. در جنوب مصر کاهنان متنفذ و عالی مقام که از دیرباز در پی گرفتن زمام امور در دست بودند، به قدرت رسیده برمسند حکومت نشستند. در بخش شمالی مصر سلسلۀ بیست و یکم زمام امور را در دست گرفت.
سلسلۀ بیست و یکم نیزهما نند زمام داران بعدی، از ناحیۀ دلتای نیل برخاسته و زمام دارشد. گفتنی است که دلتای آخرین مرکز قدرت مصر محسوب می شده است. به زودی حبشی ها به جنوب مصر حمله ور شده و روحانیان را به کنار زده و خود به جای آنها نشستند. به این ترتیب مبارزه مبدل به جنگ تمام عیارمیان زمام داران شمال وپادشاهان جنوب که جانشین کاهنان شده و حبشی بودند، ادامه یافت. در اصل مصر نیاز به یک وحدت کامل و جامع داشت ، تا از فرو پاشیدن شیرازۀ امور در آن سرزمین جلو گیری شود، هر یک از این حاکمان چه زمام داران مصری در شمال و چه زمام داران حبشی بیگانه در جنوب برآن بود که وحدت مصر را تحت لوای خود عملی سازد. اقدام هماهنگ در این زمینه جهت تحقق یافتن این عدف توسط مورخان ونویسندگان آن روزگار مصر گزارش شده است، به همین دلیل هیچ کدام پیشرفتی در پیشبرد کار خود نداشتند. این اختلافات و نبردها از بنیادهای اقتصادی رو به تزلزل مصر پدیده ای به نام انحطاط اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی به وجود آورد و به همین دلیل خطرهای تازه و پیش بینی نشده ولی قابل تصور که مورخان آنها را شدید، نگران کننده و بنیان کن معرفی کرده اند،پیش روی مصریان قرار گرفت. آشوریان که از دیرباز کینه های عمیقی از مصریان را در دل داشتند، از این فرصت استفاده کرده و بر آن شدند تا از مصریان انتقام بگیریند. آنها ابتدا ناحیۀ دلتا را به تصرف خود درآورده و در سه مرحلۀ نبرد سنگین و سهمگین سرتاسر مصر را مسخر کردند. مهم اینکه این مهاجمان جنگجو و در آن مقطع زمانی بسیار نیرومندتر از مصریان، تب را نیز فتح نموده و به غارت وویران کردن شهرها و روستاها پرداختند.
سقوط امپراطوری آشور، مصر را موقتاً از خطر زوال نجات داد و در دورۀ زمام داران سلسلۀ بیست و ششم که فرعانۀ آن همگی از ناحیۀ سائیس[۱] برخاسته بودند، آرامش و پیشرفت نسبی ولی نه چندان بادوام و دیرپا نصیب مصریان شد. نخائو(نخو)[۲] دوم، برای نخستین بار اقدام به حفر ترعه ای بین دریای سرخ و دریای مدیترانه کرد. وی این عمل را جهت تردد آسانتر و طی مسافت دریایی کوتاه تر جهت رفت و آمد کشتی های باربری- تجاری، انجام داد. ناگفته نماند که داریوش یکم(بزرگ ۵۲۲ تا۴۸۶ پیش از میلاد مسیح) این کار را به اتمام رسانید و در کتیبۀ خود انجام گرفتن این کار را در فهرست اقدامات و اصلاحات متعدد و سودمند خود آورده است. نخائو(نخو) جهت کاستن از تشنجات بین المللی و خنثی کردن اهداف توسعه طلبانه و ماجراجویانۀ برخی از دشمنان مصر، برآن شد تا مصر را از انزوای سیاسی که در آن قرار داشت، بیرون آورد و از شدت خطرات برون مرزی بکاهد. این فرعون در شمار زمام داران مردم دوست و وطن پرست مصر آمده است. این فرعون ابتدا با یونانیان و فنقی ها مناسبات دوستانه برقرار کرد تا از خطرات احتمالی آنها که می توانست متوجه مصر بشود جلوگیری کند. در این زمان فرصتی برای این فرعون پیش آمد تا از مردم سوریه بیرحمانه انتقام بگیرد. تحلیل گران وی را فرعونی متفرعن و انتقام جو معرف کرده اند. همین اندک آرامش و پیشرفت در مصر نخائو را فریفت و با تکیه بر غرور و توانایی کاذب خود و سپاه مصر برآن شد که در خاک سوریه پیشروی کند، ولی او در این کارموفق نشد و برایش پیشرفتی نداشت. هنر مصریان حتی در این دورۀ به تشنج کشانده شده، کماکن در حال تحول و شکوفایی بود، ولی سرانجام این میراث ارزشمند نیز قربانی همین رویدادها وخودکامگی ها شد. بدیهی است باز هم جندین اثر زیبا و پرارزش در عرصه های حجاری، نقاشی، ادبیات و سفالگری به این مقطع از تاریخ مصر منتسب است. مصریان کماکان بر احساسات ملی و عرق وطن پرستی خود استوار بودند. آنچه بیش از هر چیز نگرانی مصریان را تشدید می کرد، نفوذ رو به افزایش بیگانگان گزارش شده است. علت بروز وگسترش نفوذ، در ارکان سیاسی، اجتماعی و اقتصادی جامعۀ مصر، ورود انبوده و پی درپی بازرگانان یونانی به مصر و از جمله به شهر ناوکراتیس[۳] و استقرار یافتن آنان در این شهر بود. افزون ب این سیل مهاجرت مردمان از آفریقا و بین النهرین، آسیای صغیر و… که جویای کار و به دنبال رفاه و زندگی بهتر بودند، جامعۀ مصر را دچار مشکلات ونگرانی های کرده بود. این مهاجمان دائماً رو به افزایش بیشتر به صورت مزدوران در سپاه مصریان نیز به خدمت گرفته شده اند. این عمل موجب شد که ترکیب نظامیان مصر و تعادل دفاعی آن به کلی برهم خورد و زمینه برای فتح مصر به وسیلۀ قدرت های نیرومند فراهم شود. درسال ۵۲۵ پیش از میلاد مسیح، زمانی که پسامتیک سوم[۴] در مصر زمام دار بود، پارس ها به مصر حمله ور شدند و پس از فتحی که در تنگۀ پلوزیوم[۵] نصیب سپاه کمبودجیۀ دوم (۵۲۹ تا ۵۲۲ پیش از میلاد مسیح) پسر و جانشین کوروش دوم بنیانگذار سلسۀ هخامنشیان شد، سرتاسر مصر را در اختیار خود گرفته و آن را ضمیمۀ امپراطوری خود نمودند. ناگفته نماند که مصر به عنوان ایالتی از قلمرو پارسیان درآمد و بی درنگ پس از تسخیر آن، کمبودجیه فاتح پارسی سرزمین نیل آریاندس[۶] را به عنوان والی در آنجا منصوب کرد. به این ترتیب استقلال مصریان، ملتی که پدید آورندۀ فرهنگ، هنر و تمدن تا آن روزگار بی مانند که قرن ها دارای حکومت و شکوه و عظمت فرهنگی و هنری بوده و آثاری جاودانی را در این عرصه ها خلق کرده و به یادگار گذاشته، به زوال کشانده و دستخوش نابودی گردید. مذهب و تأسیسات متعلق به آن، خط، سازمان ها و نهادهای دیوانی و اجتماعی- فرهنگی و سایر مواریث ارزشمندی که حکایت از تمدن پیشرفته و بی مانند مصر می کرده اند، همه از بین رفت. تنها شماری از مقابر و آثار جاویدان معماری مصریان باستان در قالب اهرام مصر که در شمار شگفت آورترین و بدیع ترین آثار معماری بر روی کرۀ زمین بوده و هست، از آنان باقی مانده است. جهانیان مصریان را به خاطراستعداد و توانایی و خلاقیت در آفریدن آثار هنری و به ویژه در عرصۀ هنر معماری در طول تاریخ تحسین کرده و این تحسین و قدردانی تا به امروز حتی ذره ای رنگ باخته نشده است. تاریخ، تمدن و فرهنگ مصر، یونانیان را انچنان به تحسین و شگفتی واداشته است. که کمتر مورخی در یونان قلم به دست گرفته که از مصریان شگفتی واداشته است. که کمتر مورخی در یونان قلم به دست گرفته که از مصریان تحسین نکرده و شگفتی های هنر و فرهنگ مصر را به رشتۀ تحریر در نیاورده باشد. پارسیان در واقع بیست و هفتمین سلسلۀ حاکم بر مصر را تشکیل می داده اند و پس از حملۀ اسکندر به ایران و مصریونانیان بر سرزمین پرافتخار مصر فرمانروا شدند. درمیان همۀ جانشینان اسکندر، بطلمیوس کاردان تر و معتدل تر از دیگران بوده است . یونانیان او را سرداری موقر،متین و با فضیلت و درمقایسه با دیگر سرداران اسکندر چون سلوکوس، وی مهربان و مردم دوست بوده است. بطلمیوس هرگز مانند اسکندر فرمانده خود، رؤیای سیادت جهانی را درسر نمی پروراند و در اندیشۀ احیای امپراطوری اسکندر نبود و مدتها به حکومت بر بخشی از قلمرو در تصرف اسکند که سرانجام به سردارانش، رسید، بسنده کرد. بنا به تحلیل های صاحبنظران امپریالیسم اسکندر مقدونی، در سرزمین نیل به امپریالیسم بطالسه یا امپریالیسم مصری شد. بطلمیوس ابتدا فلسطین سپس قبرس، سواحل لیبی و سرانجام ناحیۀ پامفیلی[۷] را به تصرف خود درآورد و در یونان به سیاست ضد مقدونی که موافق آزادی یونانیان بود، پرداخت. بطلمیوس به سازماندهی یک نیروی دریایی قدرتمند و کارآمد اقدام کرد و کوشید تا مصررا به صورت قدرتی بزرگ به ویژه در دریا تبدیل کند. بدیهی است که یونانیان پیش از فتح مصر،به همۀ جزئیات فرهنگ وتمدن مصر آگاه نبوده و خیلی از این گونه مسائل بر یونانیان مجهول و مکتوم بود. ازجمله مسائل ومشکلات تازه بروز کرده ایجاد تفاهم وتوافق میان مصریان و حاکمان تازه در مصر به قدرت رسیده گزارش شده است. مصریان به عنوان سکنۀ بومی و قدیمی که دارای دین، فرهنگ و آداب و سنن خود بودند کمتر از یونانیان داعیۀ جهانگشایی و حکومت بر مردمان دیگر داشتند. بطلمیوس کوشید تا این بحران را تعدیل و دیدگاه های مصریان و یونانیان را با کوچاندن محتاطانۀ یونانیان به مصر نزدیک کند. بطلمیوس خود را جانشین فراعنۀ قدیم مصر خواند و تمدن یونانی و یابه سخن دیگر فرهنگ هلنیسی به طور خزنده وارد مصر و به مصریان، تحمیل گردید. بطلمیوس بر آن شد که همانند فراعنه از اختیارات نامحدود برخوردار گردد. این اختیارات درواقع به سپاهیان مقدونی مستقردرمصرکه فرماندهشان بطلمیوس بود نیز سرایت کرد. عمال دولتی و دیوانیان از میان مصریان ویونانیان بودند و تدریجاً با یکدیگر آمیختند، ولی این آمیزش واختلاط هرگز به صورت کامل درنیامد و مصریان ازحضور بیگانگان درکشورشان ناخرسند بوده و رنج می بردند، مردم به دو زبان سخن می گفتند و دارای دو مذهب متفاوت بودند. وضع کلی جامعۀ مصر در سایۀ نظام اداری درست و معتدل آزادی اجتماعی و مذهبی را تحمل پذیر کرده بود، به تدریج که یونانیان و مقدونیان با هم درآمیخته، با یونانیان بهتر از بومیان رفتار می شد و بومیان از این بابت رنج فراوان می بردند و هرگز جذب فرهنگ یونانی – هلنی نشدند. تنها شهر(بندر) اسکندریه سکونت گاه یونانیان- مقدونیان و یهودی ها بود و مصریان در این شهر اقامت نمی کردند و به ندرت به آن شهر رفت وآمد می نمودند. این شهر درواقع مرکز اصلی یونانیان و در اصل پایتخت مصر یا مصر بطالسه شده بود. اسکندریه به تدریج به صورت شهری بزرگ، ثروتمند و باشکوه درآمد و دارای پانصد هزارتن سکنه گردید. این شهر یکی از بزرگترین شهرهای جهان آن روزگار و مرکز تمدن، صنعت و بازرگانی محسوب می شد و دارای کاخ های زیبا ، کتابخانه ها وموزه های بزرگ و معتبری بود. به روایتی رونق و اعتبار این شهر بیشتر از شهرهای قدیم آسیا بود. بطلمیوس یکم در سال ۲۸۳ بیش از میلاد از دنیا رفت. جانشینان او به لاژیدها[۸] معروف شدند. در زمان زمام داری خاندان بطلمیوس (لاژیدها) مصر همچنان در رفاه و آسایش به سر می برد و حکومت آن تا پایان سدۀ سوم پیش از میلاد، مورد قبول و رضایت مردم مصر بود و نغییری در نظام اداری مصر نیز به وجود نیامد. نخستین کشمکش بطالسه با دولت سوریه بود و بطلمیوس دوم سیسیلی(کیلیکیه) و سرزمین کاری را تصرف کرد و در یونان به مخالفت با مقدونیان پرداخت. بطلمیوس سوم بخشی از مجمع الجزایر سیکلاد و تراکیه را گرفت و بطلمیوس چهارم حملۀ سوری ها به فلسطین را دفع کرد و به این ترتیب مصر یکی از نیرومندترین دولت های روزگار خود شد. این عظمت و قدرت ناشی از ضعف همسایگان مصر نیز بود و به تدریج نشانه های انحطاط از زمان بطلمیوس چهارم که تجمل پرست و خوشگذران بود، هویدا شد. بومیان مصر کماکان ناراضی و اقدام به طغیان های گسترده و شورش های مستمر می کردند و به مردم شام نیز کماکان خطر بزرگی برای مصر به شمار می آمدند. آخرین زمام دار بطالسه زنی به نام کلئوپاترا بود که در سال ۳۰ پیش از میلاد مسیح خودکشی کرد و حکومت بطالسه نیز به این ترتیب به پایان کار خود رسید.
—————————————————————- منابع نگاره :
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| ۱۰ شاهکار از عجایب معماری جهان Posted: 06 Apr 2011 12:38 PM PDT
وقتی ما به سازه های زمان باستان نگاه میکنیم، ساختارهای حیرت انگیزی را میبینیم که مردمان باستان بدون داشتن هیچ گونه تکنولوژی پیش رفته ای ساخته اند. آنها تمام تلاششان را کرده اند تا امروزه ما با دیده حیرت و تحسین بهشان نگاه کنیم. ۱- هرم بزرگ جیزه، مصر ۲- بودای غول پیکر لشان، سی چوان، چین
۴- قلعه کورال که یک نفر برای معشوقه اش ساخت، فلوریدا، آمریکا
۹- کاخ الحمرا
تهیه و ترجمه: مریم محبعلی نژاد نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| حکایتی اسفناک درباره دیوار چین Posted: 05 Apr 2011 03:18 AM PDT کمتر کسی است در جهان که نام دیوار چین را نشنیده باشد که بین مغولستان و چین به معنی اخص ممتد است. این دیوار بزرگ بیش از دو هزار سال عمر کرده است و بیش از ۶۰۰۰ کیلومتر طول دارد.
بلندی آن قسمت دیوار که در شمال پکن بناشدن است ۸٫۵ متر و در نقاط دیگر از ۴ تا ۱۵ متر است و قطر دیوار ۴٫۵ تا ۷٫۵ متر می باشد و در فواطل برجها دارد. تصور نکنید دیوار چین یک دیوار متصل دیوارهای دراز و کوتاه در هم و برهم است. چون هر دودمان پس از روی کار آمدن دیوارهائی می ساختند از این روی دیوار چین شامل دیوارهای متعدد جدا گانه شده است . ابتدای دیوار در مشرق شانهای گوان ، نا نکو ، ین من (در شانسی) و جیایو گوان (در گانسو) است و ساختن دیوار در قرن سوم قبل از میلاد در عهد امپراطور “شی خوانگ تی” از سلسله سلاطین “چین” ( ۲۲۱ تا ۱۰۸ قبل از میلاد) شروع شد و دامنه کار دیوار سازی در طی سلطنت آن دودمان بسیار وسیع گردید. یک میلیون برای این کار بسیج شده بودند و چون شرایط کار بسیار سخت بود گروه کثیری از کارگران می رفتند و برنمی گشتند. کسانیکه در محل ساختمان می مردند جسدشان را لای دیوار می گذاشتند. اکنون در انتهای شرقی این دیوار یعنی در “شان های گوان” معبدی وجود دارد که می گویند برای بانوئی به اسم “مون جیان نو” ساخته شده است.مون جیان نو دختری بود که با جوانی از مردم دهکده خود ازدواج کرده بود. چند روز پس از اردواج شوهر را برای دیوارسازی بردند. چند سالی از رفتن او گذشت و هیچ خبری از او نرسید. مون جیان نو” که پیوسته نگران سرنوشت شوهر خود بود عاقبت تصمیم گرفت شخصا برود و از وی سراغی بگیرد و او را بیابد. روزی عازم محل کار او شد پس از طی مسافت بسیار سرانجام به محل کار شوهر رسید، ولی شوهر خود را پیدا نکرد. همکارانش به او گفتند خیلی احتمال دارد که شوهرش مرده باشد و جسد او را هم لای دیوار گذارده باشند .
—- تبلیغ : بازار بورس فارکس بزرگترین بازار مالی در جهان با گردش مالی روزانه حدودا ۱/۹ ترلیون دلار میباشد. برعکس بازارهای سهام که مکان فیزیکی مشخصی دارند، معاملات در بازار جهانی ارز در مکان خاصی متمرکز نشده است این بازار مکان فیزیکی ندارد و به اصطلاح به آن Over The Counter می گویند . بازار بورس فارکس یک بازار بین بانکی می باشد که در حقیقت معاملات بین طرفین از طریق تلفن یا شبکه الکترونیکی (SWIFT OR INTERNET) هدایت و کنترل میشود. البته شبکه سوئیفت توسط بانکها مورد استفاده قرار می گیرد. در واقع زبان مشترک بانکداری بین المللی شبکه سوئیفت می باشد. SWIFT: Society Worldwide Interbank Financial Telecommunication حجم عظیمی ازاین معاملات ارزی به جای نقل وانتقال واقعی ارز ، ازطریق بدهکار و بستانکار کردن حسابهای بانکی انجام می شود. با توجه به اینکه همه ملل بسوی جهانی سازی اقتصاد پیش می روند و همه فعالیتهای اقتصادی نهایتا باید به پول برگردانده شود، بنابراین فعالیت این بازار ادامه خواهد یافت و هرگز متوقف نمی شود! بازار فارکس حدودا از سال ۱۹۷۱ به صورت جهانی به راه افتاد. در آن زمان معاملات توسط تلفن و یا فاکس انجام میشد و از حدود ۱۹۹۸ این تجارت از طریق اینترنت نیز امکان پذیر شد. * مثالی برای درک راحت تر نحوه خرید و فروش در این بازار و جابه جا شدن پول: نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| Posted: 03 Apr 2011 06:28 AM PDT چینی ها می گویند : "کسی که به دیوار چین صعود نکرده باشد ، قهرمان نیست”
دیوار بزرگ چین تنها بنای خلق شده توسط بشر می باشد که از کره خاکی ماه به صورت یک خط نمایان است.
دیوار بزرگ چین بزرگترین، عریض ترین و طولانی ترین اثر خلق شده توسط بشر می باشد
تاریخ ساخت دیوار بزرگ چین به قرن ۹ قبل از میلاد باز می گردد. حکومت وقت چین برای جلوگیری از حملات ملیت های شمالی ، برجهای آتش برای خبر رسانی و یا قلعههای مرزی برای حصول اطلاعات دشمن را در ارتباط با دیوار و بر روی آن ایجاد کرد . در دوره حکمرانی سلسلههای بهار وپاییز و کشورهای جنگجو ،میان دوک ها جنگ بر پا شد و کشورها با استفاده از کوههای مرزی به ساخت دیوار پرداختند تا سال ۲۲۱ قبل از میلاد ،امپراتور چین شی خوان پس از به وحدت رساندن چین ، دیوارهای دوک ها را به هم متصل کرد که به صورت دیوار بزرگ در مرزهای شمالی بر روی کوهها در آمد . او می خواست با این کار از حملات دشمن به مراتع شمالی جلوگیری کند. در این زمان طول دیوار چین به ۵۰۰۰ کیلومتر می رسید. در سلسله خان پس از سلسله چین طول دیوار به ۱۰ هزار کیلومتر رسید. در تاریخ دو هزار و اندی ساله چین، حکمرانان دوران مختلف به ساخت دیوار چین پرداختند . تا اینکه طول دیوار به ۵۰ هزار کیلومتر رسید. این میزان معادل گردش به دور کره زمین است .
دیواری که اکنون مردم مشاهده می کنند ، دیوار متعلق به سلسله مینگ (سال ۱۳۶۸ – سال ۱۶۴۴ ) است از غرب به دروازه " جایو گوان " در استان گان سو چین و از شر ق به ساحل رود یالو جیان در استان لیائو نینگ در شمال شرقی چین منتهی می شود و درمیان آن ۹ استان- شهر و ناحیه خود مختار به طول ۷۳۰۰ کیلومتر وجود دارد و مردم انرا دیوار طولانی می نامند
دیوار بزرگ چین معمولا با آجرهای بزرگ و سنگ مستطیل ساخته شده و در وسط ان خاک و خرده سنگ ریخته شده است
اکنون مقاومت دیوار بزرگ چین به عنوان یک مانع نظامی از بین رفته است. اما زیبایی معماری مخصوص آن دیدنی است
دیوار بزرگ چین پر ابهت ، و باعظمت است.
دیوار بزرگ چین از نزدیک ، دروازههای پر ابهت ، دیوار ها ، سکوهای دیوار ی،برج های دیده بانی، برج های آتش هماهنگ با عوارض زمینی آکنده از دلربایی هنری است.
در ساختن این دیواربزرگ چین، از مصالح و نیروهای انسانی بیشماری از جمله سربازان، زندانیان و مردم بومی استفاده شده است!
دیوار بزرگ چین از دور دیواری بلند و پر پیچ و خم بر روی کوهها همانند اژدهایی در حال حرکت به چشم می خورد و صحنهای شکوهمند ایجاد شده است
دیوار بزرگ چین یکی از عجایت هفت گانه می باشد
برخی از بخش های دیوار چین بخوبی حفظ شده است از جمله دیوار "بادلینگ " در نزدیکی بیجنیگ دیوار " سی ما تای " ، دیوار " موتیان یو " ، دروازه شان حای گوان در انتهای شرقی دیوار چین است که نخستین دروازه چین نامیده می شود و دروازه "جایوگوان" در انتهای غرب در گان سو ،این بخش ها همچنین از مکان های بسیار مشهور و دیدنی دیوار است و گردشگران زیادی در تمام سال از آنها بازدید می کنند .
دیوار چین از جنگل های صعب العبور نیز عبور کرده است
دکتر علی شریعتی می گوید : دیوار چین ،دیدم خویشاوندان من نیز در دیوار چین مدفون شده اند انجا که بردگان باید کار میکردند و هر برده ای که نمی توانست بار سنگین این سنگها را بکشد بلافاصله فرمان می آمد، برای جنازه او که در جلد این دیوار بگذارند و رویش را ماله کنند و این چنین دیوار عظیم چین ساخته شد و همه تمدن ها و همه دیوارها و بناهای عظیم بشری…؛
دکتر شریعتی این چنین ادامه می دهد : « و دیدم که تمدن یعنی دشنام ،یعنی کینه ، یعنی نفرت ، یعنی آثار ستم هزاران سال برگرده و کشته اجداد من…»
این دیوار بزرگ بیش از دو هزار سال عمر کرده است
برای ساختن این بخش دیوار چین، از تکه های بزرگ سنگ استفاده شد که پس از بیش از دو هزار سال و در زیر باد و باران و آفتاب، هنوز استوار در جای خود ایستاده است. تنها تفاوتی که هست اینکه بخش دیواری که در دوره سلسله چینگ ساخته شده است با بخش های دیگر آن تنها رنگ متمایل به خاکستری آن است
دولت مرکزی چین در سال ۱۹۹۶ میلادی بخشی از دیوار چین که در دوره سلسله چینگ ساخته شده بود را در فهرست آثار فرهنگی تحت حفاظت اساسی قرار داد و هر سال برای گسترش صنعت گردشگری، جشنواره ای در اطراف آن برگزار می کند
ساخت دیوار چین، بیش از دو هزار سال به طول انجامید
این دیوار، بر فراز کوه ها در حرکت است
نمایی از پنجره برجکی در دیوار چین
از قدیمی ترین تصاویر بر جای مانده
حتی بازدید کنندگان برای بازدید از قلعه های بالا دیوار با مشکل مواجه اند! – دیوار بر فراز کوه ها ساخته شده است.
عکس برچیده از پایگاه : نشنال گئو گرافیک.کام
نمایی از شیب تند پله های دیوار بزرگ چین
بازدید کننده های بسیاری از سراسر جهان به بازدید این اثر بزرگ می روند – حتی سران کشورها نیز دیدن این اثر را از دست نمی دهند!
مردم محلی در دیوار چین
دیوار چین
نمای دیوار چین به هنگام شب – چرا غ ها به گونه ای نصب شده اند که از زیبایی بنا نه تنها نمی کاهد که به زیبایی آن می افزاید
نمای دیوار چین : شب هنگام
توریستی در کنار پنجره ی یکی از برجک ها – ایستادن در کنار پنجره ها بسیار خطرناک است.
دیوار چین – زمستان
مردم در حال عکاسی
مردم در حال عکاسی
مدلی در حال عکاسی
مردم در حال عکاسی
مردم در حال عکاسی
مردم در حال عکاسی
دیوار چین
دیوار چین
دیوار چین
دیوار چین
دیوار چین
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| دوران پادشاهی جدید و امپراطوران این دوره مصر در آثار مورخان Posted: 30 Mar 2011 02:32 PM PDT
نقشه مصر باستان در دوره پادشاهی جدید عبور هیکسوس ها را باید بزرگترین و دردناک ترین فاجعه در تاریخ مصر به شمار آورد. شاهزادگان و امرای تب خود نخستین کسانی بودند که پیشاپیش مردم قیام کرده و دربرابر این مهاجمان ایستادگی نمودند و خود را ناوابسته اعلام کردند. آنها موفق شدند که به سلطۀ ویرانگرانه هیکسوس ها که یک قرن دوام یافت و ره آوری جز فقر و پریشانی برای مصریان نداشت، پایان دهند. ابتدا مصر سفلا از دست آنان گرفته و آزاد شد و در آنجا سلسۀ هجدهم مصر تأسیس گردید.
مجسمه ای از شاهان هیکسوس ها عهد جدید مصر یا به سخن دیگر دورۀ امپراطوری جدید مصر از زمان بیرون رانده شدن هیکسوس ها آغاز گردید. امپراطوری جدید در تاریخ مصر باستان به دومین دورۀ امپراطوری تب معروف است و مهمترین دورۀ تاریخ مصر به شمار آمده است. مصر که به صورت ویرانه و عاری از هرگونه تأسیسات و امکانات بود، باید از نو ساخته می شد.
امپراطوری تب – نمایی از شهر باستانی تبس در مصر قدرت حکومتی فراعنۀ سلسۀ هجدهم به زودی بالا گرفت و پیشرفت همه جانبه در کشور رو به افزایش و گسترش نهاد. معابد تخریب شده تعمیر و معابد نو نیز ساخته شدند. پایتخت کشور یعنی تب که آن نیز ویران شده بود، به صورت شهری زیبا و مجلل درآمد. شکوه و عظمت مصر در این مقطع از تاریخ آن صفحات زیادی از تاریخ این کشوررا به خود اختصاص داده است. زمام داران، مدیران، فرماندهان و دیوانیان همه دراین زمان افرادی مدّبر و دارای خرد و فرهیختگی و نیرومند و قانون مدار بودند. با دراختیار گرفتن امور دیوانی و اداری مصر به وسیلۀ این گونه افراد شایسته و برجسته، فساد به تدریج رخت بربست. این مدیران در کنار خود انسان های دلسوز و مردم دوست را به همکاری انتخاب می کردند. در همۀ شئونات و ارکان جامعه اصلاحات اساسی، عمیق و همه جانبه صورت گرفت. در ارکان نظامی و سازمان های سپاهی- دفاعی مصر اصلاحات اساسی صورت گرفت ومصر ازاین زمان بهترین و دلیرترین سپاهیان را در اختیار داشت.
معبد کارناک / کرنک در شهر تبس / مصر باستان
سر مجسمه رامسس در معبد کاناک مصر باستان – درین تصویر خط هیروگلیف نیز نمایان است تا طلوع عهد جدید و روی کارآمدن فراعنۀ سلسلۀ هجدهم، ارتش مصر دارای نیروی پیاده نظام بود. ولی هیکسوس ها با خود اسب را به مصر آورده بودند و از این زمان نیروی انتظامی دارای رستۀ سواره نظام نیز شد و مصریان که پیشتر به پرورش اسب نپرداخته بودند، هم اکنون در شمار پرورش دهندگان خوب اسب درآمدند. ارتش مصر در کنار پیاده نظام دارای ارابۀ جنگی بود که با اسبان چالاک و سوارکاران ورزیده حرکت می کردند. افراد پیاده نظام عموماً از میان رعایا انتخاب می شدند و مجهز به نیزه و سپر درای بودند که در کارگاه های ویژه اسلحه سازی مصریان ساخته و پرداخته می شدند.
از قدیمی ترین تصاویر بر جای مانده از شهر باستانی تبس در مصر هر ارابۀ جنگی دارای یک هدایت کننده(راننده) و یک نیروی کمکی (سرباز) بود.نجبا با این ارابه ها که با نظمی خاص در ردیف های مرتبی قرار می گرفتند، به جنگ می پرداختند و جهت جلوگیری از هرگونه بی نظمی و ناامنی با دشمنان می جنگیدند. نبرد مصریان با داشتن ارابه های جنگی پیوسته با پیروزی های پی درپی همراه بوده است. در میان مصریان استفاده از تیر، خنجر، نیزه و کمان به هنگام پیکار با دشمنان معمول بوده است. در این دوره یک باردیگر مصریان، به سیطره طلبی و کشورگشایی علاقمند شدند.
مجسمه شاه و ستون هرمی شکل برای یادبودی ساخته شده است. – معبد لاکسور مصر باستان توتِمس اول[۱] به سوریه حمله کرد و سوریان(سوری ها) را فرمانبردار خویش نمود و خراج سنگینی را از آنان گرفت. مردم سوریه پس از مدتی شورش کرده و به دنبال کسب آزادی و استقلال و بیرون رفتن از زیر سلطۀ مصریان، بودند. توتمس سوم برای درهم شکستن مقاومت آنها دوباره به سوریه حمله کرد و برآنها پیروز گردید و سرتاسر سوریه را به تصرف خود درآورد و دامنۀ فتوحات خود را تا رود فرات گسترش داد و برای آنکه در وصول خراج از اقوام مغلوب وقفه ای روی ندهد، پادگان هایی را در شهرها تأسیس وسربازان و افسران مصری در آنجا مأمور کرد. در این هنگام مصر دیگر به اوج قدرت خود رسیده بود، در زمان جانشینان توتمس سوم به ویژه در دورۀ زمام داری آمنوفیس سوم[۲] و پسرش آمنوفیس چهارم این وضع کماکن ادامه یافت.
مقبره توتمس اول اخناتن یا آمنوفیس چهارم در اندیشۀ اصلاحات دینی بود و برآن شد تا پرستش «آتون»[۳] را به جای «آمون رع»[۴] بر مردم مصر تحمیل نماید. شاید هدف وی از این اقدام آن بود که خود را از قید نفوذ روزافزون کاهنان منتفذ و قدرت طلب برهاند، ولی این کوشش و تلاش پس از مرگ وی متوقف ماند و در زمان توتانخاتون، جانشین وی پرستش آمون رع دوباره متداول شد.
مجسمه اخناتن چهارم
اخناتن چهارم در حال پرستن آتون یا آتِن
مجسمه عظیم رامسس اول – می گویند هیتلر در کنار این مجسمه ایستاد و گفت : این است یک مرد واقعی با روی کار آمدن سلسله نوزدهم در عهد جدید تاریخ مصر، یک بار دیگر از اوضاع مصر به سوی نابسامانی رفت و فراعنۀ سلسله نوزدهم حکومتی ناتوان نسبتاً ضد مردمی داشته اند. این سلسله از آن عظمت وقدرت تقریباً محروم بود. سوریه از دست مصریان رفت وقوم جدیدی به نام هیتی ها[۵] (هیتت ها) از سوی شمال به مصر هجوم آوردند. رامسس دوم[۶] تقریباً یک ربع قرن با آنان مصاف کرد و با آنکه در مقاطعی از جنگ پیروزی هایی را نیز کسب کرده بود، ناگزیر از مصالحه با آنان شد و با هیتی ها پیمان صلح بست.
مجسمه رامسس دوم – رامسس کبیر پادشاه قدرتمند مصر – عکس از معبد لاکسور مصر باستان خطر دیگری که مصر را قویاً تهدید می کرد هجوم اقوام دریایی بود که از مردمان مختلف تشکیل یافته و به دستبرد و تاراج ناحیۀ دلتای نیل پرداختند. رامسس سوم[۷] آخرین فرعون نسبتاً نسبتاً مقتدر سلسلۀ بیستم محسوب می شود، گفتنی است باشکوه ترین و بادوام ترین مومیایی را از جسد خود برجای گذاشته است. رامسس سوم ملل بحری را مغلوب و از مصر بیرون کرد و آسایش و رفاه مادی امپراطوری خود را نسبتاً تأمین نمود. جانشینان وی نیز مدتی به همین وضع حکومت کرده و این شرایط را حفظ کردند، ولی متصرفات آسیایی خود را در اثر بی کفایتی به تدریج از دست دادند.قدرت و نفوذ کاهنان معابد، دیگر بار رو به افزایش نهاد و به این ترتیب مصر سفلا از قید حکومت فراعنه آزاد شد و مردمان در بند حکومت که از آزادی محروم بودند، رها شدند و دورۀ انحطاط و سقوط مصر فرا رسید. در ارزیابی مورخان و صاحب نظران تاریخ مصر باستان، عهد جدید امپراطوری هم به خاطر کشورگشایی و افتخارات نظامی اش و نیز به خاطر صورت دادن پاره ای اصلاحات و مهار کردن مقطعی قدرت کاهنان از ادوار نسبتاً درخشان تاریخ مصر باستان، به شمار آمده است.
رامسس دوم ( ۲ II ) فرعون مصری در ۱۱۸۶ – ۱۱۵۵ ق.م در همین دورۀ مذکور مصر از تمدن باشکوهی برخوردار بود که نفوذ آن درخارج از مرزهای مصر به چشم می خورد. هنر اساسی این دوره معماری بود که آثار پرشکوه و با عظمت آن در ناحیۀ تب، لوکسور[۸]، و کارناک[۹] هنوز باقی است. هر چند از کاخ های فراعنه و دیگر بناهای سلطنتی و دولتی آثار اندکی باقی مانده است، ولی از معابد و مقابر آثار زیادی در دست است. بنای اهرام در این دوره از رواج و رونق چندانی برخوردار نبود و بیشتر ساختن مقابر زیرزمینی و به اصطلاح سردابه ای معمول بود. همه جا ستون های عظیم ، سرستون هایی که به وسیلۀ نقاشی به شکل گیاهان و گل ها تزیین می شد، مدخل بزرگ بناها گه جرزهای زیبایی در دو طرف آن قرار داشت، به وسیلۀ میله های هندسی عمدتاً چهارگوش زینت یافته وبرروی آنها مطالبی به خط هیروگلیف مصریان نوشته شده بود، به چشم می خورد.
تصویر معبد لاکسور در دوره پادشاهی جدید مصر باستان – تصویر در سال ۱۸۵۶ گرفته شده است
مجسمه رامسس دوم در ورودی معبد لاکسور – مصر باستان
ورودیه معبد کارناک – مصر باستان حجاری و پیکرتراشی نیز در وضعیت جالب و چشم گیری بود و در این هنر از نوع سنگ ها، چوب، عاج و مفرخ استفاده می کردند. مجسمه ها معمولاً صورت خدایان و فراعنه را مجسم می کرد که د رحالت نشسته یا ایستاده در حال انجام دادن آداب و فرائض آئینی بوده اند. این مجسمه ها عاری از هرگونه نشانۀ حیات و به اصطلاح زندگی بودند، ولی در عین حال دارای شکوه و عظمت بودند. چشم های فراعنه و کاهنان عمداً در این آثار بسته ترسیم و منقوش و منقور شده بود. در میان جانوران افسانه ای و عجیب الخلقه باید از ابوالهول ها، شیرهای خوابیده با سر انسان یاد کرد که قدیمی ترین آنها در نزدیکی اهرام جیزه و در جوار مقابر فراعنه قرار دارند و از آثار همین دورۀ جدید امپراطوری مصر به شمار می آیند. از دورۀ امپراطوری جدید، مجسمه های متعددی در اطراف تب باقی مانده و در نقوش برجسته موضوعات و زمینه های جالبی برای خلق آثار هنری بوده است.
نمایی از پیکرتراشی مجسمه مصریان – فرعون در معبد لاکسور – مصر باستان نقاشان مصری در این دوره صحنه ها و نقوشی از زندگی آینده را ترسیم می کردند. یکی از آنها صحنه ای است که جسد یک انسان که روح از آن جدا شده و پس از مرگ روح دوباره به آن کالبد باز می گردد، زندگی پس از مرگ را که مصریان خیلی یه آن اعتقاد داشته اند ترسیم کرده است. این انسان با این کیفیت و در شرایط ویژه ای به وسیلۀ ربةالنوع هاتور که از خدایان اموات مصریان بود، به جهان باقی انتقال یافته است. در این نقش آنوبیس[۱۰] و تت قلب شخص متوفی را توزین کرده و سپس برای اجرای مراسم دادرسی در برابر ازیریس خداوند بزرگ حضور می یافتند. بدیهی است که سرنوشت نهایی مردگان یا به سخن دیگر همۀ مصریان را خداوند بزرگ چون ازیریس رقم می زده اند. در نظر مصریان، نگهداری جسد اهمیت زیادی داشت و به همین دلیل بزرگان ، اغنیا و صاحب منصبان پیش از مرگ برای مومیایی کردن اجساد خود بلافاصله پس از مردن اقدام می کرده اند .
نقاشی اسِت ایسیس – مصر باستان مومیایی کردن اجساد کار پرهزینه ای در مصر باستان بوده است و تاکنون به درستی به اسرار این موضوع بسیار مبهم و پیچیده کسی پی نبرده است. شیمی دانان ، کیمیاگران، پزشکان و حتی روحانیان یونانی ، هندی، بابلی و سومری از دیرباز نسبت به این عمل کنجکاوی شده بودند، ولی اسرار هم تا به امروز مکتوم و در بوتۀ ابهام مانده است. مومیایی کردن اجساد دارای مدارجی بوده است که انتخاب درجۀ آن به نظر سفارش دهنده بستگی داشته است. مومیاگران در مصر باستان نمونه هایی از اجساد مومیایی شده را به صورت دکور در ویترین های کارگاه مومیا کاری خود به نمایش می گذاشته اند و سفارش دهندگان بنا به سلیقه و به فراخوری توانایی مالی خود مومیایی موردنظر خود را انتخاب می کرده اند.
مومیایی واقعی رامسس سوم – می گویند این پادشاه در زمان موسی پیامبر می زیسته است جریان کلی آن بدین گونه بوده است که امعا و احشای جسد مومیایی شونده به وسیلۀ مومیا گران معروف که استاد در این حرفۀ حساس بوده اند، در شرایط وبا ابزار و شیوه خاصی از بدن جسد بیرون آورده می شده است. این عمل با ایجاد یک شکاف کوتاه در یکی از طرفین شکم جسد صورت می گرفته است. سپس اندرون آن را با دقت به کمک مواد و محلول های خاصی شستشو داده، آن را با یک لایه روغن واکس مانند می پوشاندند و آن را با مواد معطر که بیشتر به ادویه جات شباهت داشته اند، همانند دارچین، کافورو دیگر عطریات پر می کرده اند و پس از آن این جسد را به مدت هفتاد روز[۱۱] در نمک قلیایی می خواباندند تا سخت ، مقاوم و محکم شده و دیگر امکان فاسد شدن آن منتفی باشد. پس از این مدت رنگ پوست جسد مومیایی شده عموماً به رنگ قهوه ای یا کرم تیره در می آمده است. مصریان چنین جسدی را دیگر فناپذیر نمی دانسته اند. ناگفته نماند که محتوای جمجمه را با سرنگ های ویژۀ این کار تخلیه می کرده اند. عملیات مومیاگری بسیار حساس و مواد مصرفی در آن فوق العاده گران بوده است، لذا افراد عادی باید از اندوختۀ قابل توجهی برخوردار بوده باشند تا جسدشان مومیایی شده و بستگان آنها حتی پس از مرگشان بتوانندآنان را مشاهده کنند و با آنها به راز و نیاز بپردازند . اشراف ، اغنیا و به ویژه خانوادۀ سلطنتی به آسانی از عهدۀ این کاربر می آمده اند. در برخی منابع تاریخی آمده است که کاهنان معابد به ضرورت براین کار نظارت می کرده اند، تا آداب وآیین دینی نیز محترم شمرده شوند.همین منابع بهترین و مشروع ترین مومیا کاران راهمان کاهنان متخصصی می دانند که دارای کارگاه مومیا گری بوده اند. مصریان بی تردید دارای موسیقی بوده اند. موسیقی مصریان پایگاه های معتبری در معابد داشته اند. موسیقی بزمی مصریان از سوی درباریان، اشراف و ثروتمندان بیشتر مورد توجه قرار می گرفته است. بطور کلی از جزئیات موسیقی مصریان اطلاعات کامل وموثقی در دست نیست، تنها در برخی نقوش صحنه ها یی از رقص و سرود های دسته جمعی باقی مانده است که تجزیه و تحلیل جزئیات این صحنه ها کار آسانی نیست و نیاز به اطلاعات، اسنادو مدارک بیشتری دارد، به پاره ای از آلات و ادوات موسیقی مورد استفاده نوازندگان مصر باستان چون نای، چنگ، سنج و… در برخی منابع اشاره شده است . آنچه مسلم است موسیقی مصریان با موسیقی سرزمین های دیگر آمیخته نبوده است.
خط هیروگلیف (هروگلیف) ادبیات مصر در دورۀ امپراطوری جدید هم در حال توسعه و پیشرفت بوده و شامل متون آئینی و داستان ها و قطعات حماسی می باشد. سرگذشت ارباب انواع مصری وحماسه هایی چون «حماسۀ دو برادر»[۱۲] از جملۀ این متون می باشند . به خاطر مشکل بودن خط هیروگلیف، انتشار ادبیات مصریان و از جمله این داستان در خارج از مصر، امکان پذیر نبوده است. مصریان در عقد پیمان ها ی سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی از خط بابلی که روزگاری خط بین المللی بوده است، استفاده می کرده اند. ——————————————————————————————————-
نگاره های مرتبط: «تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما» © eni برای تاریخ تمدن باستان, | لینک نگاره | |
| You are subscribed to email updates from تاریخ تمدن باستان To stop receiving these emails, you may unsubscribe now. | Email delivery powered by Google |
| Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610 | |
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر