درود
با سپاس از زاپاتای گرامی. لاکسر جان من نامه ای مبنی بر عذرخواهی آنان ندیده ام. تا جایی که می دانم عذرخواهی فداییان خلق اکثریت در اطلاعیه آنها بیان شده که گویا همانی است که زاپاتا فرستاد. به نظرم آمد برای روشن موضوع، دیدگاه آقای یدالله بلدی را به نقل از عصر نو بیاوریم بد نیست. ضمنا من نتوانسته ام نظر گروه های دیگر منشعب از سازمان چریک های فدایی خلق بویژه فداییان اقلیت را در این مورد بدانم. امیدوارم هواداران اقلیت که در گروه هستند، در این مورد اعلام موضع کنند
عاشق ترین عاشقان، متهم به عاشق کشی و بربریت
عصر نو - دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۸۹ - ۱۶ اوت ۲۰۱۰
یدالله بلدی
|
آقای هوشنگ ماهرویان، پژوهشگر در عرصه فلسفه، مدرنیته و تاريخ است. او همچنین زندگی و مبارزات مصطفی شعاعیان مبارز خستگی ناپذیر و متفکر را نیز در یک کتاب گرد آورده است. آقای هوشنگ ماهرویان اخیراً مقاله ای تحت عنوان "دیر شده خیلی دیر که می خواهید عذرخواهی کنید" منتشر کرده و فعالیت سازمان فدائی و گوشه ای از خطاها را که خود اعضای سازمان اکنون بدان معترفند و بابت آن نیز پوزش خواسته و در رسانه ها نیز اعلام کرده اند را با تنگ نظری و خصومت ورزی زیر ذره بین نهاده و جنبش فدائی را متهم به عاشق کشی و بربریت نموده و این جنبش را بمثابه جریانی که جوانان با استعداد و پاک نهاد را به دامچاله تروریسم کشانده معرفی میکند.
مسلماً هر رویداد تاریخی را باید با توجه به مجموعه شرایط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی هر جامعه و تاثیر جریانات خارجی آن مورد تحلیل و نقادی قرار داد و از اینرو آغاز فعالیت جنبش فدائی نیز باید با در نظر داشت شرایط داخلی و تاثیرات خارجی آن سالها مورد قضاوت قرار داد. عوامل متعدد در پیدایش جنبش فدائی که بارها مطرح شده اند عبارتند از دیکتاتوری شاه، ممنوعیت تشکیل احزاب و فعالیت سیاسی، عدم هماهنگی توسعه اقتصادی هر چند ناقص و متمرکز با توسعه سیاسی، عدم دخالت مردم حتی در نازلترین امور در سرنوشت خویش، غارت منابع ملی توسط خاندان پهلوی و وابستگان، فاصله روزافزون طبقاتی، رشد زاغه نشینی، خشونت ساواک و موارد متعدد دیگر. از نظر تاثیر جریانات خارجی نیز، مبارزات چریکی در آمریکای لاتین، ترکیه، آلمان و ایتالیا، اوج گیری مبارزه مردم فلسطین علیه اسرائیل، مبارزه یکپارچه مردم ویتنام علیه تجاوز آمریکا، رشد مبارزات آزادیبخش و ضد تبعیض نژادی در افریقا عواملی بودند که در ایجاد جنبش فدائی نقش موثر داشتند. بر بستر چنین عوامل بخشی از روشنفکران، جوانان پر شور و عدالتخواه برای مبارزه با رژيم استبدادی شاه به شیوه مبارزه مسلحانه روی آوردند. آقای ماهرویان با نادیده گرفتن عوامل فوق و بدون رعایت اصول انصاف و عدالت که ضرورت هر گونه داوری است قتل های درون سازمانی را ملاک و معیار و دستاویزی برای محکوم کردن جنبش فدائی بمثابه یک سازمان تروریستی دانسته اند.
اینک به بررسی نکاتی چند از مقاله ایشان میپردازیم:
1- ایشان خطاب به فدائیان گفته اند که شما عاشق کشی کرده اید در حالیکه خود را مدرن میدانید اما از هر عقب افتاده ای عقب افتاده ترید. آقای ماهرویان مبارزی که با آگاهی کامل و با شور و شوق به فدائیان می پیوست تمام مصائب و مشکلات، رنج ها و محرومیت ها را پیش بینی میکرد و بجان می خرید و این اصل قانون مبارزه چریک را پذیرفته بود که عمر متوسط یک چریک 6 ماه است، انسانی که رابطه عاطفی خود را با خانواده و دوستان می گسست و سرفرازانه مرگ نزدیک و یا شکنجه مرگبار احتمالی را پیش بینی میکرد و هر لحظه آماده مرگ یا درگیری بود، در چنین شرایط و فضائی که باید همواره مراقب حفظ خود و یاران بود و ساواک هم همواره تلاش میکرد تا بتواند کوچکترین ضعف فردی و اخلاقی را در فدائیان بیابد و آنرا بعنوان نقطه ضعف در افکار عمومی اعلام کند عشق فردی نباید تمام وظایف و مسئولیت های سازمانی را که عضو فدائی پذیرفته بود تحت الشعاع قرار دهد هر چند که عشق فردی از والاترین صفات انسانی است اما فدائی عشق به خلق را جایگزین عشق فردی کرده بود.
قتل رفيق عبداله تصميم يک رفيق بود و فرهنگ حاکم بر سازمان نبود. لذا تعميم آن کار نادرستی است. آقای ماهرويان اين قتل را دست آويز قرار داده و اتهام عاشق کشی را زده است.
اما اکنون پس از گذشت 34 سال که از آن حادثه دردناک میگذرد همه فدائیان و هواداران آنان بر این باورند که ایکاش چنین حادثه ای روی نمیداد و با آن با شیوه دیگری برخورد میشد و این اقدام همواره در تاریخ جنبش فدائی بعنوان لکه سیاهی باقی خواهد ماند. ما از معدود سازمانهایی هستیم که بطور جدی و پیگیرانه از خود انتقاد کرده ایم که نمونه آن قتلهای درون سازمانی است.
2- ایشان گفته اند به انتقادتان عمق بدهید، یکی از خصلت های جنبش فدائی صداقت است و انتقاد از خود نیز یکی از اصول اولیه صداقت است که جنبش فدائی بر آن وفادار مانده است.
3- آقای ماهرویان بر این باورند که فدائیان باید از تاریخ معاصر ایران پوزش خواهی کنند که با آن چه کرده اند روشنفکری را که باید از حقوق بشر و دمکراسی می گفت به دامچاله کشاندید، آقای ماهرویان در فضای دیکتاتوری آن سالها روشنفکران از کدام امکان رسانه ای یا نشریه ای می توانستند پیرامون حقوق بشر و دمکراسی گفتگو کنند، سانسور شدید حاکم بر نشریات و کتاب و انحصاری بودن رسانه ها هیچگونه امکانی را برای روشنفکران جهت ابراز عقیده باقی نمیگذاشت هر چند مبارزه مسلحانه جامعه را بسوی دمکراسی رهنمون نمیکرد اما این بی عدالتی، خفقان و سبعیت عریان ساواک بود که باعث شد تا بخشی از روشنفکران مرگ زودهنگام را برای رسیدن به عدالت پذیرا شوند.
4- شما بر این باورید که خواهران عبدالله فقط عبدالله را دوست داشتند و از حرفهای شما چیزی سر در نمی آوردند. آقای ماهرویان شما اعتقادات خود را به جای واقعیات می نشانید. مگر عبدالله خواهرانش را می خواست به پیک نیک یا مسافرت ببرد؟ چگونه میشود پذیرفت که دو دختر جوان فقط بخاطر دوست داشتن برادرشان به جنبش فدائی بپیوندند و مرگ زودهنگام را پذیرا شوند. این قضاوت شما اهانت به باورها و آرمانهای این دختران جوان است.
5- برای ناصر 9 ساله برادر عبدالله متاسفید که فدائیان بازی را از او دریغ کردند. آقای ماهرویان فدائیان برای هزاران هزار کودک فقیر و تهیدست و پابرهنه کشورمان که در حسرت اسباب بازی و بازیهای کودکانه بودند و رژیم آنرا از آنان ربوده بود جان باختند.
6- نوشته اید که شما بهمن روحی آهنگران را با آن صورت نجیب و احساسات پاک را به تروریست تبدیل کردید. آقای ماهرویان آن انگیزه ای که بهمن و خواهرانش را به جنبش فدائی پیوند داد چه انگیزه ای بود و مسببین آن چه کسانی بودند لطفاً اعلام کنید، شما که در دانشکده اقتصاد با بهمن روحی آهنگران و حمید مومنی همکلاس و دوست بودید و با افکار آنان آشنا بودید اعلام کنید چه عاملی یا چه کسانی بهمن را با آن احساسات پاک بقول شما به دامچاله کشاندند یا چه عاملی حمید مومنی اندیشمند را که با آن زندگی کوتاه خود آثار ماندگاری از خود بر جای گذاشت مانند ترجمه دولت نادرشاه و بویژه مقدمه ای که بر این کتاب نوشته بود نشانگر دانش وسیع سیاسی او بود. حمید مومنی را چه عاملی می توانست وادار کند تا مرگ را بپذیرد. او در آرزوی قهرمان شدن نبود. شما بهتر از هر کسی میدانید این دوستان شما شیفته عدالت بودند و بر سر آن جان نهادند.
7- نوشته اید من از شاه و ساواک سخن نمی گویم چرا که با آنها گفت و گوئی ندارم. سخنم با شماست، چگونه میشود از مسائل سیاسی آن سالها گفتگو کرد و از نقش شاه و ساواک سخن نگفت. شاه با دیکتاتوری و ساواک با سبعیت عریان خود جامعه را به بن بست کشاندند و این فرزندان اندیشمند میهن را از آغوش مردم ربودند. برای سبعیت ساواک به کف پای خود بنگرید مطمئنم که هنوز آثار شلاق بعد از 34 سال بر پایتان نقش بسته است. آقای ماهرویان حسین نیک داودی و هوشنگ تیزابی قبل از مبارزه مسلحانه در زیر شکنجه جان باختند. آنان بمبارزه مسلحانه اعتقاد نداشتند.
8- نوشته اید مگر فاتح یزدی چه کرده بود که او را کشتید. فاتح یزدی مالک کارخانه جهان چیت بود و کارگرانی را که برای کمبود دستمزد دست باعتراض زده بودند و از کارخانه خارج شده بودند توسط ژاندارمری و ساواک در کاروانسرا سنگی برگبار بسته شدند و تعدادی از کارگران بخاک افتادند و در واقع فاتح یزدی بطور غیرمستقیم عامل کشته شدن کارگران بود. اما ایکاش فاتح یزدی هم کشته نمیشد. حتی معتقدم ایکاش فرسیو دادستان بیرحم دادگاههای نظامی که حکم اعدام دهها فدائی را درخواست کرده بود نیز کشته نمیشد هر چند که فرسیو معتقد بود که زندان دو راه بیشتر ندارد. راه اول به تیمارستان و راه دوم به گورستان منتهی میشود. حتی چنین فردی با چنین اندیشه غیرانسانی نیز نباید کشته میشد.
9- نوشته اید که ادنا ثابت با تمسخر شما را ششلول بند می گفت. لطفاً اعلام کنید این نقل قول در کجا خوانده اید و از چه کسی شنیده اید. ادنا در آغاز فعالیت مبارزه مسلحانه را پذیرفته بود بعد این نظر را نپذیرفت و از سازمان جدا شد. ایشان ضمناً تنها نبودند و گروهی دیگر از فدائیان برهبری تورج حیدری بیگوند از سازمان جدا شدند و شما واقفید که بخش عظیم سازمان بعداً مبارزه مسلحانه را رد کردند.
10- شما مبارزه مسلحانه را مانع تحقق دمکراسی و حقوق بشر میدانید اما در کشورهای عراق، مصر و سوریه که مبارزه مسلحانه وجود نداشت هیچگونه پیشرفتی در امور حقوق بشر و دمکراسی مشاهده نگردید.
11- شما از دیدن قاب عکس های عبدالله و خانواده متاثر و غمگین می شوید. متاسفانه از این قاب عکسها در میان فدائیان زیاد است فقط به یکی از آنان اشاره میکنم خانواده سپهری که پنج برادر برای دست یابی به عدالت سرفراز به خاک افتادند.
12- آقای ماهرویان نمیدانم نام داریوش نیک گو معلم روستاهای اورامانات در استان کرمانشاهان را شنیده اید. او و پنج نفر از رفقایش در سال 47 اعدام شدند او نیز به مبارزه مسلحانه اعتقاد داشت اما قبل از هر اقدامی دستگیر شد. جمله معروف او که هنوز زبانزد مردم منطقه است این بود دیگر نمی توانم این همه فقر و بیماری شاگردان پابرهنه ام را تحمل کنم.
فدائیان خلق در برهه ای از زمان بر علیه بی عدالتی بپاخاستند و عشق آتشین خود را به خلق نشان دادند و بخشی از تاریخ کشور ما را رقم زدند و ما باید از آنان درس صداقت و عشق به توده های تحت ستم را بیاموزیم. امید است روزی برای همیشه مبارزه مسلحانه از فرهنگ سیاسی جامعه مان برای همیشه رخت بربندد و امید است روزی پژوهشگری مانند شما با در نظرداشت علل و عوامل و با صداقت و انصاف قضاوت کند.
مسلماً هر رویداد تاریخی را باید با توجه به مجموعه شرایط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی هر جامعه و تاثیر جریانات خارجی آن مورد تحلیل و نقادی قرار داد و از اینرو آغاز فعالیت جنبش فدائی نیز باید با در نظر داشت شرایط داخلی و تاثیرات خارجی آن سالها مورد قضاوت قرار داد. عوامل متعدد در پیدایش جنبش فدائی که بارها مطرح شده اند عبارتند از دیکتاتوری شاه، ممنوعیت تشکیل احزاب و فعالیت سیاسی، عدم هماهنگی توسعه اقتصادی هر چند ناقص و متمرکز با توسعه سیاسی، عدم دخالت مردم حتی در نازلترین امور در سرنوشت خویش، غارت منابع ملی توسط خاندان پهلوی و وابستگان، فاصله روزافزون طبقاتی، رشد زاغه نشینی، خشونت ساواک و موارد متعدد دیگر. از نظر تاثیر جریانات خارجی نیز، مبارزات چریکی در آمریکای لاتین، ترکیه، آلمان و ایتالیا، اوج گیری مبارزه مردم فلسطین علیه اسرائیل، مبارزه یکپارچه مردم ویتنام علیه تجاوز آمریکا، رشد مبارزات آزادیبخش و ضد تبعیض نژادی در افریقا عواملی بودند که در ایجاد جنبش فدائی نقش موثر داشتند. بر بستر چنین عوامل بخشی از روشنفکران، جوانان پر شور و عدالتخواه برای مبارزه با رژيم استبدادی شاه به شیوه مبارزه مسلحانه روی آوردند. آقای ماهرویان با نادیده گرفتن عوامل فوق و بدون رعایت اصول انصاف و عدالت که ضرورت هر گونه داوری است قتل های درون سازمانی را ملاک و معیار و دستاویزی برای محکوم کردن جنبش فدائی بمثابه یک سازمان تروریستی دانسته اند.
اینک به بررسی نکاتی چند از مقاله ایشان میپردازیم:
1- ایشان خطاب به فدائیان گفته اند که شما عاشق کشی کرده اید در حالیکه خود را مدرن میدانید اما از هر عقب افتاده ای عقب افتاده ترید. آقای ماهرویان مبارزی که با آگاهی کامل و با شور و شوق به فدائیان می پیوست تمام مصائب و مشکلات، رنج ها و محرومیت ها را پیش بینی میکرد و بجان می خرید و این اصل قانون مبارزه چریک را پذیرفته بود که عمر متوسط یک چریک 6 ماه است، انسانی که رابطه عاطفی خود را با خانواده و دوستان می گسست و سرفرازانه مرگ نزدیک و یا شکنجه مرگبار احتمالی را پیش بینی میکرد و هر لحظه آماده مرگ یا درگیری بود، در چنین شرایط و فضائی که باید همواره مراقب حفظ خود و یاران بود و ساواک هم همواره تلاش میکرد تا بتواند کوچکترین ضعف فردی و اخلاقی را در فدائیان بیابد و آنرا بعنوان نقطه ضعف در افکار عمومی اعلام کند عشق فردی نباید تمام وظایف و مسئولیت های سازمانی را که عضو فدائی پذیرفته بود تحت الشعاع قرار دهد هر چند که عشق فردی از والاترین صفات انسانی است اما فدائی عشق به خلق را جایگزین عشق فردی کرده بود.
قتل رفيق عبداله تصميم يک رفيق بود و فرهنگ حاکم بر سازمان نبود. لذا تعميم آن کار نادرستی است. آقای ماهرويان اين قتل را دست آويز قرار داده و اتهام عاشق کشی را زده است.
اما اکنون پس از گذشت 34 سال که از آن حادثه دردناک میگذرد همه فدائیان و هواداران آنان بر این باورند که ایکاش چنین حادثه ای روی نمیداد و با آن با شیوه دیگری برخورد میشد و این اقدام همواره در تاریخ جنبش فدائی بعنوان لکه سیاهی باقی خواهد ماند. ما از معدود سازمانهایی هستیم که بطور جدی و پیگیرانه از خود انتقاد کرده ایم که نمونه آن قتلهای درون سازمانی است.
2- ایشان گفته اند به انتقادتان عمق بدهید، یکی از خصلت های جنبش فدائی صداقت است و انتقاد از خود نیز یکی از اصول اولیه صداقت است که جنبش فدائی بر آن وفادار مانده است.
3- آقای ماهرویان بر این باورند که فدائیان باید از تاریخ معاصر ایران پوزش خواهی کنند که با آن چه کرده اند روشنفکری را که باید از حقوق بشر و دمکراسی می گفت به دامچاله کشاندید، آقای ماهرویان در فضای دیکتاتوری آن سالها روشنفکران از کدام امکان رسانه ای یا نشریه ای می توانستند پیرامون حقوق بشر و دمکراسی گفتگو کنند، سانسور شدید حاکم بر نشریات و کتاب و انحصاری بودن رسانه ها هیچگونه امکانی را برای روشنفکران جهت ابراز عقیده باقی نمیگذاشت هر چند مبارزه مسلحانه جامعه را بسوی دمکراسی رهنمون نمیکرد اما این بی عدالتی، خفقان و سبعیت عریان ساواک بود که باعث شد تا بخشی از روشنفکران مرگ زودهنگام را برای رسیدن به عدالت پذیرا شوند.
4- شما بر این باورید که خواهران عبدالله فقط عبدالله را دوست داشتند و از حرفهای شما چیزی سر در نمی آوردند. آقای ماهرویان شما اعتقادات خود را به جای واقعیات می نشانید. مگر عبدالله خواهرانش را می خواست به پیک نیک یا مسافرت ببرد؟ چگونه میشود پذیرفت که دو دختر جوان فقط بخاطر دوست داشتن برادرشان به جنبش فدائی بپیوندند و مرگ زودهنگام را پذیرا شوند. این قضاوت شما اهانت به باورها و آرمانهای این دختران جوان است.
5- برای ناصر 9 ساله برادر عبدالله متاسفید که فدائیان بازی را از او دریغ کردند. آقای ماهرویان فدائیان برای هزاران هزار کودک فقیر و تهیدست و پابرهنه کشورمان که در حسرت اسباب بازی و بازیهای کودکانه بودند و رژیم آنرا از آنان ربوده بود جان باختند.
6- نوشته اید که شما بهمن روحی آهنگران را با آن صورت نجیب و احساسات پاک را به تروریست تبدیل کردید. آقای ماهرویان آن انگیزه ای که بهمن و خواهرانش را به جنبش فدائی پیوند داد چه انگیزه ای بود و مسببین آن چه کسانی بودند لطفاً اعلام کنید، شما که در دانشکده اقتصاد با بهمن روحی آهنگران و حمید مومنی همکلاس و دوست بودید و با افکار آنان آشنا بودید اعلام کنید چه عاملی یا چه کسانی بهمن را با آن احساسات پاک بقول شما به دامچاله کشاندند یا چه عاملی حمید مومنی اندیشمند را که با آن زندگی کوتاه خود آثار ماندگاری از خود بر جای گذاشت مانند ترجمه دولت نادرشاه و بویژه مقدمه ای که بر این کتاب نوشته بود نشانگر دانش وسیع سیاسی او بود. حمید مومنی را چه عاملی می توانست وادار کند تا مرگ را بپذیرد. او در آرزوی قهرمان شدن نبود. شما بهتر از هر کسی میدانید این دوستان شما شیفته عدالت بودند و بر سر آن جان نهادند.
7- نوشته اید من از شاه و ساواک سخن نمی گویم چرا که با آنها گفت و گوئی ندارم. سخنم با شماست، چگونه میشود از مسائل سیاسی آن سالها گفتگو کرد و از نقش شاه و ساواک سخن نگفت. شاه با دیکتاتوری و ساواک با سبعیت عریان خود جامعه را به بن بست کشاندند و این فرزندان اندیشمند میهن را از آغوش مردم ربودند. برای سبعیت ساواک به کف پای خود بنگرید مطمئنم که هنوز آثار شلاق بعد از 34 سال بر پایتان نقش بسته است. آقای ماهرویان حسین نیک داودی و هوشنگ تیزابی قبل از مبارزه مسلحانه در زیر شکنجه جان باختند. آنان بمبارزه مسلحانه اعتقاد نداشتند.
8- نوشته اید مگر فاتح یزدی چه کرده بود که او را کشتید. فاتح یزدی مالک کارخانه جهان چیت بود و کارگرانی را که برای کمبود دستمزد دست باعتراض زده بودند و از کارخانه خارج شده بودند توسط ژاندارمری و ساواک در کاروانسرا سنگی برگبار بسته شدند و تعدادی از کارگران بخاک افتادند و در واقع فاتح یزدی بطور غیرمستقیم عامل کشته شدن کارگران بود. اما ایکاش فاتح یزدی هم کشته نمیشد. حتی معتقدم ایکاش فرسیو دادستان بیرحم دادگاههای نظامی که حکم اعدام دهها فدائی را درخواست کرده بود نیز کشته نمیشد هر چند که فرسیو معتقد بود که زندان دو راه بیشتر ندارد. راه اول به تیمارستان و راه دوم به گورستان منتهی میشود. حتی چنین فردی با چنین اندیشه غیرانسانی نیز نباید کشته میشد.
9- نوشته اید که ادنا ثابت با تمسخر شما را ششلول بند می گفت. لطفاً اعلام کنید این نقل قول در کجا خوانده اید و از چه کسی شنیده اید. ادنا در آغاز فعالیت مبارزه مسلحانه را پذیرفته بود بعد این نظر را نپذیرفت و از سازمان جدا شد. ایشان ضمناً تنها نبودند و گروهی دیگر از فدائیان برهبری تورج حیدری بیگوند از سازمان جدا شدند و شما واقفید که بخش عظیم سازمان بعداً مبارزه مسلحانه را رد کردند.
10- شما مبارزه مسلحانه را مانع تحقق دمکراسی و حقوق بشر میدانید اما در کشورهای عراق، مصر و سوریه که مبارزه مسلحانه وجود نداشت هیچگونه پیشرفتی در امور حقوق بشر و دمکراسی مشاهده نگردید.
11- شما از دیدن قاب عکس های عبدالله و خانواده متاثر و غمگین می شوید. متاسفانه از این قاب عکسها در میان فدائیان زیاد است فقط به یکی از آنان اشاره میکنم خانواده سپهری که پنج برادر برای دست یابی به عدالت سرفراز به خاک افتادند.
12- آقای ماهرویان نمیدانم نام داریوش نیک گو معلم روستاهای اورامانات در استان کرمانشاهان را شنیده اید. او و پنج نفر از رفقایش در سال 47 اعدام شدند او نیز به مبارزه مسلحانه اعتقاد داشت اما قبل از هر اقدامی دستگیر شد. جمله معروف او که هنوز زبانزد مردم منطقه است این بود دیگر نمی توانم این همه فقر و بیماری شاگردان پابرهنه ام را تحمل کنم.
فدائیان خلق در برهه ای از زمان بر علیه بی عدالتی بپاخاستند و عشق آتشین خود را به خلق نشان دادند و بخشی از تاریخ کشور ما را رقم زدند و ما باید از آنان درس صداقت و عشق به توده های تحت ستم را بیاموزیم. امید است روزی برای همیشه مبارزه مسلحانه از فرهنگ سیاسی جامعه مان برای همیشه رخت بربندد و امید است روزی پژوهشگری مانند شما با در نظرداشت علل و عوامل و با صداقت و انصاف قضاوت کند.
2010/8/23 Zapatta <emilianozapatta@gmail.com>
۳۱ خرداد ۱۳۸۹
در مورد قتلهای درون سازمانی در سازمان چریکهای فدائی خلق ایران
بین سالهای ۱۳۵۶ ـ ۱۳۵۱
علیرغم اینکه چندین دهه از آن قتلها می گذرد، وجدان انسانی و این واقعیت که سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) از زمره میراث داران سازمان چریکهای فدائی خلق ایران است، ایجاب می کند که قتلهای صورت گرفته محکوم شود و از رفقای به قتل رسیده اعاده حیثیت به عمل آید و از خانواده های آنها پوزش طلبیده شود.
شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
در طی فعالیت سازمان چریکهای فدائی خلق ایران بین سالهای ۱۳۵۶ ـ ۱۳۵۱ قتلهائی در درون سازمان صورت گرفته است. اطلاعات در مورد این قتلها، اندک است و اکثر رفقائی که در آن دوره در مسئولیت سازمان بودند، شهید شده اند و رفقائی که زنده ماندهاند به جهت خصلت کار مخفی آن دوره، اطلاعات کافی در مورد قتلها را ندارند.
شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) قبل از برگزاری کنگره یازده ـ این کنگره در روزهای ۱۹ تا ۲۲ فروردین ماه سال ۱۳۸۸ برابر با ۸ تا ۱۱ آوریل ۲۰۰۹ برگزار شد ـ تصمیم گرفت که مسئولین سازمان، اطلاعات موجود را گردآوری نمایند، به تمام منابعی که در این زمینه وجود دارد، مراجعه کنند، با یکا یک رفقائی که اطلاعاتی دارند، به گفتگو بنشینند و روی اطلاعات گردآوری شده، کار تحقیقی انجام دهند. این کار صورت گرفت و گزارشی بر پایه اطلاعات گرد آمده تهیه و به شورای مرکزی ارائه گردید.
اطلاعات گردآوری شده حاکی از آن است که در این دوره، چهار قتل در درون سازمان چریکهای فدائی خلق ایران صورت گرفته است. سه مورد قتل در بین سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۳ و یک مورد در سال ۱۳۵۶. تحقیقات ما نشان میدهد که نام سازمانی یکی از رفقا، "اسد" و نام واقعی وی "علی اکبر هدایتی" بوده است. او اهل بابل بود و در اوائل سال ۱۳۵۲ به سازمان پیوسته بود. اطلاعات موجود نشان میدهد که در سالهای مزبور دو قتل دیگر صورت گرفته است که متاسفانه نام سازمانی و نام واقعی آنها مشخص نیست. مورد چهارم رفیق عبدالله پنجه شاهی است. او دانشجوی رشته زیست شناسی دانشگاه تربیت معلم بوده و در سال ۱۳۵۴ به عضویت سازمان درآمده بود. در مورد قتل او قبلا مطالبی در رسانه ها درج شده است.
بررسی ها نشان می دهد که در سازمان چریکهای فدائی خلق ایران تصفیه ایدئولوژیک صورت نگرفته و اختلافات سیاسی و نظری موجب قتلها نبوده است. به بیان دیگر تصفیه فیزیکی مخالفین نظری در سازمان مطرح نبوده است. در سازمان بحث و اختلاف نظر، همواره وجود داشته ولی هیچ وقت طرفین در آن دوره بر روی هم سلاح نکشیدهاند. نظرات مختلف در سازمان در نشریه ویژه بحثهای درون سازمانی درج می شد. وقتی جریان تغییر ایدئولوژیک مجاهدین و تصفیه فیزیکی آنها در سال ١۳۵۴ علنی میشود، همه رفقا به شدت، با توسل به تصفیه فیزیکی برای حل مسائل نظری و سازمانی مخالفت کرده و آن را محکوم میکنند. در مورد گروه شعاعیان ـ شایگان، گروه دکتر اعظمی، گروه ستاره و گروه تورج بیگوند که به سازمان پیوستند، یا در ارتباط با سازمان بودند، یا روند تجانس با سازمان را سپری میکردند و یا از سازمان جدا شدند، علیرغم وجود اختلاف نظر با سازمان، تصفیهای در مورد آنها صورت نگرفته است.
انگیزه قتلها، مسائل زیر بوده است: کناره گیری از سازمان و ترک خانه تیمی و متهم بودن به عنوان عناصر "ترسو، بریده و جازده" (مورد رفیق علی اکبر هدایتی)، داشتن اطلاعات و احتمال ضربه خوردن سازمان با کناره گیری آنها و عدم رعایت انضباط سازمانی (دو مورد دیگر) و مناسبات رفقای دختر و پسر (مورد رفیق عبدالله پنجه شاهی).
بررسی های ما نشان می دهد رفقائی که به قتل رسیده اند نه خیانتی ـ با تلقی آن زمان ـ به سازمان چریکهای فدائی خلق ایران کردهاند و نه از جانب آنها ضربه ای متوجه سازمان شده است. برای همه ما الزامات سازمان چریکی، اهمیت اطلاعات در حفظ سازمان و شرایطی که سازمان در آن مبارزه میکرد، قابل درک است، با این وجود قتل رفقای ما به هیچوجه قابل توجیه نیست. در آن زمان با وجود شرایط سخت، راههای دیگری برای حل مشکلات وجود داشته است. از جمله پاک کردن اطلاعات و اعزام به خارج از کشور. مورد رفیق عبدالله پنجه شاهی در چارچوب مسائل امنیتی هم نمی گنجد.
علیرغم اینکه چندین دهه از آن قتلها می گذرد، وجدان انسانی و این واقعیت که سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) از زمره میراث داران سازمان چریکهای فدائی خلق ایران است، ایجاب می کند که قتلهای صورت گرفته محکوم شود و از رفقای به قتل رسیده اعاده حیثیت به عمل آید و از خانواده های آنها پوزش طلبیده شود.
بر این پایه، قراری از جانب شورای مرکزی سازمان تنظیم و به کنگره یازده ارائه گردید. در کنگره پیرامون قتلهای انجام گرفته، گزارش مفصلی ارائه گردید. کنگره با حساسیت گزارش را استماع کرده و تاسف عمیق خود را از آن قتلها اعلام و قرار ارائه شده را تصویب نمود و به شورای مرکزی مسئولیت داد که قرار را تدقیق کرده و با توضیحات ضرور آن را منتشر سازد.
اینک شورای مرکزی در اجرای مصوبه کنگره، قرار را منتشر میکند.
شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
۳١ خرداد ۱۳۸۹ (۲١ ژوئن ۲۰۱۰)
متن قرار مصوب کنگره یازده سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
پیرامون قتلهای درون سازمان چریکهای فدائی خلق ایران
بین سالهای ۱۳۵۶ ـ ۱۳۵۱
۱. سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) به عنوان یکی از میراث داران سازمان چریکهای فدائی خلق، چهار مورد قتل صورت گرفته بین سالهای ۱۳۵۶ ـ ۱۳۵۱ را محکوم و از این جانباختگان جنبش فدائی اعاده حیثیت میکند.
۲. سازمان به خانواده رفقائی که نام آنها تا کنون مشخص شده، مراجعه و به سهم خود مراتب تاسف و عذرخواهی خود را به آنها اعلام خواهد کرد.
۳. سازمان به پیآمدهای قرار احترام می گذارد.
2010/8/23 لاکسر <luxortwo@gmail.com>سلام،
آیا نامه ی عذرخواهی چریک ها را میتوانی بفرستی؟ ممنون میشوم.
On 8/23/10, مشدی غضنفر <mashdighazanfar@gmail.com> wrote:
> دیر شده است خیلی دیر.از که می خواهید عذر خواهی کنید؟ در جواب به عذر خواهی
> چریک های فدایی خلق در رابطه با کشتار های درون سازمانی
> عصر نو - چهار شنبه ۱۳ امرداد ۱۳۸۹ - ۰۴ اوت ۲۰۱۰
> *
> هوشنگ ماهرويان*
>
> با اين همه و با اين تاخير سي- چهل ساله به شما تبريك ميگويم كه شهامت
> پوزشخواهي از خانوادههايي را كه فرزندانشان را كشتيد كه جزو رفقاي
> تشكيلاتيتان بودند را يافتهايد. دستتان درد نكند. به اميد آنكه اين
> پوزشخواهي به خانواده نوشيروانپور و حتي به خانواده آن ژاندارم سياهكلي هم
> برسد كه در سياهكل به دست سازمان شما كشته شد و بچههايش يتيم بزرگ شدند كه
> ماجراجويي شما باعث گرفتن جان پدر آنها هم شده بود و حتي از خانواده فاتح يزدي.
> همان موقع كه او را كشتيد آيتالله طالقاني به شما اعتراض كرد كه چرا چنين
> كرديد و شما بياعتنا از كنار نقد او گذشتيد.
> دير شده است. خيلي دير، سي، چهل سال ميگذرد و تازه به فكر عذرخواهي
> افتادهايد. پدر و مادر عبدالله هم سالهاست مردهاند و عكس عبدالله هنوز بر
> ديوار اتاق. خيره نگاه ميكند بر هر كسي كه وارد ميشود و شش عكس در كنار اوست.
> عكسهايي بزرگ و قاب گرفته.
> دو دختر، سه پسر و زني ميانهسال كه مادر آنهاست. همان كه شما مادر پنجه
> شاهياش خطاب ميكرديد. مرتبا رفيق مادر، رفيق مادر به او ميگفتيد تا حس مادري
> او را بكشيد تا بچههايش را نبيند. تا حس مادري كه به ضمير ناخودآگاهش رفته
> است ملامتش نكند كه «آخر با بچههايت چه كردي زن!»
> و شما آنقدر دير به فكر پوزش خواستن از اين پيرزن افتاديد كه مرد و آرزوي
> عذرخواهي را هم بر دل شما گذاشت. و پنجه شاهي پدر هم آنقدر سيگار كشيد و آنقدر
> تحمل كرد و آنقدر پوزش نخواستيد كه مرد. او ميدانست كه عبدالله را شما
> كشتهايد. خودم از او پرسيدم. سيگار تازهاش را با ته سيگار كشيده شده روشن كرد
> و گفت آري ميدانم. چند سالي از اين ماجرا ميگذرد. پيرمرد صبور بود. صبور
> نشسته بود و سيگار ميكشيد. گفتم آقاي پنجهشاهي كمتر سيگار بكشيد. پك عميقي به
> سيگارش زد و گفت نكشم چه كنم؟ از جهان به حد كافي كشيدهام. زنش، مادر پنجه
> شاهي مرده بود و او با دختر و دامادش زندگي ميكرد. بازاري بود. ميگفت در
> بازار هم ميدانند كه به من چه رفته است. ولي بيشتر احترامم ميكنند تا آزار و
> اذيت. با فاجعه زيسته بود و با فاجعه هم مرد. ولي كسي از او پوزش نخواست. با
> سيگار تاب تحمل فاجعه را در خود قوي ميكرد و من خجل بودم، از اينكه چرا زبان
> درازي كردم و گفتم سيگار را كم كنيد. او تحمل ميكرد، سيگار ميكشيد و اعتراض
> نميكرد. به او مدام گفته بودند كه شاكي نشو! آنها كه پسرت عبدالله را كشتند
> تاريخسازان اين مملكت بودند. دست جبر تاريخ بودند تا عدالت و آزادي را به
> ارمغان آورند. بغضات را فرو خور! نگذار بتركد و سكوت كن و او نميتوانست، پس
> پك به سيگارش ميزد. پكهايي عميق.
> و عبدالله در درون قاب عكس خيره شده بود به من و پدرش. شايد از پدر خجالت
> ميكشيد و طلب پوزش ميكرد. آخر او خانواده را به اين دامچاله كشانده بود. به
> قيافه كودكانهاش هم نميخورد كه جان بر سر عشق گذاشته باشد.
> شما ميگوييد كه برخلاف گفته مازيار بهروز در كتاب «شورشيان آرمانخواه» علت
> كشته شدناش به دست لنگرودي، اختلاف فكري نبوده است بلكه عشق بوده است.
> اما عاشقكشي مگر كم از كشتن به خاطر اختلاف فكري دارد. شما عاشقكشي كرديد و
> اصرار داريد كه مخالف فكري را نكشتهايد.
> عبدالله- شما ميگوييد- كه عاشق شده بود. اگر درست، كه درست، تازه عاشق دختر
> فاتح يزدي كه شما او را كشتيد كه نشده بود. عاشق «ادنا» شده بود. «ادنا» را
> دوست داشت و شما او را بدين خاطر كشتيد. خودتان ميگوييد. خودتان اقرار ميكنيد
> كه عاشقكشي هم كردهايد. و باز خود را جزو نيروهاي مدرن جامعه هم ميدانيد.
> حداقل، ادعايش را كه داريد. ولي با عاشقكشيتان گفتيد و واضح هم گفتيد كه از
> هر عقبافتادهاي، ارتجاعيتر و عقب افتادهتريد. كسي كه عاشقكشي كند، مخالف
> فكري خود را هم به راحتي ميتواند بكشد. حتي اگر رفيق همزندگي خانه تيمياش
> باشد.
> تازه خواستيد «ادنا» را هم بكشيد. او مقاومت كرد و نتوانستيد. والا او را هم
> ميكشتيد. اين خيرهسري، اين سُبعيت عريان را نميتوان با «پوزش ميخواهم» رفع
> و رجوع كرد. بايد به تحليلاش نشست. ريشههاي جامعهشناختي و روانشناختياش را
> يافت. پارهاي گفتهاند و پر بيراه نگفتهاند كه يأس عميق ميتواند مسبب
> انگيزههاي تروريستي شود. نميدانم آيا يأس كودتاي 28 مرداد و فرار تودهايها
> و اعدامها و اعدامها بود كه چپ را به اين يأس عميق كشاند، كه با سيانوري زير
> زبان و اسلحهاي در دست يأس عميق خود را به نمايش بگذارد و به راحتي دست به
> كشتارهايي اينگونه بزند؟
> اما شما كار خوبي كردهايد. به قول معروف ماهي را هر وقت از آب بگيري تازه است.
> شما هم با پوزشخواهيتان حركتي ميكنيد تا جلوي تكرار چنين فجايعي گرفته شود.
> اما ماجراي پنجهشاهي را كه همه ميدانستيد. جلوتر برويد و چيزهايي را قبل از
> اينكه گفته شود خود بگوييد. به انتقاد از گذشتهتان هم عمق بدهيد. آيا
> ميتوانيد؟ شايد آري و شايد نه.
> اگر بتوانيد ديگر چريك فدايي نيستيد. ديگر هادي لنگرودي و حميد اشرف را رفيق
> كبير نخواهيد ناميد. ديگر سياهكل را حماسه نخواهيد خواند. آنوقت از تاريخ
> معاصر ايران هم بايد پوزش بخواهيد كه چه با آن كرديد. روشنفكري را كه بايد
> روشنگري ميكرد، نگاه علمي به جهان را بسط و گسترش ميداد، از دموكراسي و حقوق
> بشر ميگفت به چه دامچالهاي كشانديد. عبدالله هم در اين دامچاله افتاد و كل
> خانواده پرجمعيتاش را به آن كشاند.
> وضع مالي آنها بد نبود. پنجهشاهيها را ميگويم. مادر، عبدالله را كه پسر بزرگ
> بود با خود ميبرد. نذري ميپخت و با عبدالله به پايين شهر ميرفت و بين
> محتاجان تقسيم ميكرد. اين تا وقتي بود كه عبدالله دانشگاه نرفته بود. وقتي رفت
> ديگر حرفهاي گندهگنده ميزد. زيستشناسياش را نميخواند. جزوههاي نازك نازك
> ميخواند. دست نوشته و تايپي. به مادر نق ميزد كه من ديگر دنبالت نميآيم.
> اينكه كار نشد. كار را بايد از ريشه درست كرد. بايد كاري كرد كه فقر از بين
> برود. بايد كاري كرد كه مردم مساوي هم شوند، بايد كاري كرد كه فقر و ثروت هر دو
> نابود شوند. بايد كاري كرد كه استثمار ريشهكن شود و بايد و بايد و بايد و همه
> راديكال و ريشهاي؛ و مادر، عبدالله را دوست داشت خيلي دوست داشت. پسر بزرگش
> بود. پس به حرف او عمل كرد و شش بچهاش را در بازي مرگ و زندگي انداخت.
> نذري مادر پنجهشاهي اما چيز ديگري بود. در آن موقع كسي به او رفيق مادر
> نميگفت. با حوصله سر ديگ مينشست و ميپخت. خوشمزه هم ميپخت و آن را پخش
> ميكرد و راديكاليسم شما، همانكه ميخواست همه را با هم برابر كند آش نذري
> مادر را هم از نيازمندانش ربود و جاي آن، پسر دوست داشتنياش را هم كشت. دو
> دختر او را هم قبل از عبدالله به كشتن داد و دو پسر ديگرش هم. تازه مادر چنان
> شيفته عبدالله بود كه پسر هشت، نه سالهاش ناصر را هم به خانه تيمي برد. طفلك
> ناصر.
> ديگراني اما عامل خشونت و تروريسم را تحقير شدگي تاريخي دانستهاند و روشنفكري
> ايران در 28 مرداد تحقير شد. به وسيله لمپنها و چماقبهدستان و قدارهكشان هم
> تحقير شد. آن همه كتابها و تظاهرات و شعارها و شعرها به دست مشتي لمپن تمام
> شد و تمام و بعد اعدامها و يأس و خون مرتضيها و اشك پوريها و مجله عبرت و
> روتاتيوها كه بزرگترين دروغها را به خورد مردمان ميدادند و حس تحقيرشدگي و
> روآوردن به تفنگ و سيانور و حس قهرمان- چريك شدن. قهرمان- چريك واكنش به تحقير
> تاريخي بود. حس تحقيرشدگي به دست مشتي لمپن.
> سال 57 وقتي انقلاب شد مادر و بچهها به خانه برگشتند. اما عبدالله نبود و دو
> دختر كه قبل از عبدالله كشته شده بودند. دخترهاي هفده، هجده ساله هر دو با هم
> به هنگام فرار كشته شده بودند. دختراني كه فقط عبدالله را دوست داشتند و چيزي
> از حرفهاي شما سردرنميآوردند. خانهشان در «پسيان» نزديك پل تجريش بود.
> خانهاي ويلايي و زيبا واقع در كوچهاي با درختان بلند و تناور. شما و
> سمپاتهاتيان مرتبا به ديدن آنها ميرفتيد. اما ناصر كه بازي نكرده بود. اصلا
> چيزي بهنام بازي نميشناخت كوچه را به پرحرفيهايتان ترجيح ميداد. به كوچه
> ميزد و بازي او را به شعف ميآورد. تازه آن را كشف كرده بود. هر چه
> ميخواستيد هندوانه زيربغلاش بگذاريد و قهرمان قهرمان بگوييد به گوشش نميرفت.
> او كمبود بازي داشت نه كمبود قهرمان، قهرمان شدن به وسيله شما به او تحميل شده
> بود. او به طور حسي و غريزي با اعمالش اين گفته ولتر را صحه ميگذاشت كه
> قهرمانها اصلا آنچنان جاروجنجال به پا ميكنند كه تحمل را و صبر را به سر
> ميرسانند.
> راستي عكس ناصر هم بر ديوار بود. عكس كودكي و عكس بزرگياش. طفلك بچه بيگناه.
> شما بايد از ناصر هم پوزش بخواهيد. آخر چگونه دلتان آمد بچه هشت، نه ساله را به
> خانه تيمي ببريد. حتما از او به عنوان پوشش امنيتي سود ميجستيد. آري پوشش خوبي
> بود. وقتي همسايهها بچه را ميديدند، يعني كه خانوادهاي را ميبينند و شك
> سياسي و خانه تيمي و غيره نميكنند. اما مگر بچه را ميتوان وسيله كرد. در اين
> ميان حقوق كودك چه ميشود. اما شما كرديد و مرتبا به مادرش رفيق مادر گفتيد و
> او صدايش درنيامد و نميدانم چرا؟ چرا هراسي از جان بچهاش نكرد. كه خانه تيمي
> بود و هر لحظه خطر.
> آري شما كودكي ناصر را از او ربوديد. پس بايد از او پوزش بخواهيد و اگر درستش
> را بخواهيد بايد از خيليهاي ديگر هم معذرت بخواهيد. از خانواده نوشيروانپور
> بايد معذرت بخواهيد. شما او را كشتيد چرا كه در دادگاه گفت جريان مسلحانه را
> قبول ندارد و در شركتي در جنوب كار ميكرد همين. مطلقا هم نه با شما بود و نه
> با ساواك كه دشمن شما بود. اصلا كار سياسي را رها كرده بود. راستي هيچ فكر
> كردهايد كه چرا خود را به خطر انداختيد و بهمن روحي آهنگران و چند نفر ديگر را
> راهي كرديد كه او را بكشند. بهمن با آن صورت نجيب و آن احساسات پاك را به چه
> تروريستي تبديل كرده بوديد. كه دست آخر زيرشكنجه ساواك هم مرد. آيا به راستي
> اين دامچاله نبود؟
> و باز اگر جلوتر برويم جاي معذرتخواهي از خيلي كسان باقي ميماند. مثلا از
> خانواده آن ژاندارمي كه در سياهكل كشتيد. آخر او چه تقصيري داشت. مردم رفقايتان
> را گرفتند. رفقايي كه ماجراجويي كردند و شما هنوز كه هنوز است آن ماجرا را
> حماسه سياهكل ميناميد. مامور ژاندارمري بيچاره به وظيفهاش عمل كرد. همين و
> شما خانواده او را بيسرپرست كرديد. اگر به دنبال مقصر ميگرديد، به دنبال طراح
> عمليات سياهكل بگرديد. به دنبال تفكر آوانتوريستي بگرديد كه چنين فاجعهاي را
> رقم زد و سيزده نفر را به ميدان تير اعدام فرستاد. از شاه و ساواك سخن
> نميگويم. چرا كه با آنها گفتوگويي ندارم. سخنم با شماست.
> مگر فاتح يزدي چه كرده بود. از خانواده او هم بايد معذرت بخواهيد. او
> سرمايهدار صنعتي بود و كارگران كارخانهاش اعتصاب كرده بودند. حتما تصور
> ميكرديد با چنين تروري كارگران جهان چيت با تفنگ به دنبال شما ميافتند و شما
> رهبر آنها شده، انقلاب به راه مياندازيد. در صورتي كه آنها با چنين تروري دست
> از اعتصاب هم كشيدند.
> و شما كشتيد. هيچگاه به فكرتان هم نرسيد كه آخر شما كياييد كه هم دادستان
> ميشويد هم قاضي ميشويد و هم مجري حكم و به راحتي ميكشيد. دست بر قضا اين بار
> هم بهمن روحي آهنگران با آن قيافه نجيب، مامور كشتن فاتح شده بود. آخر شما با
> بهمن، آن دانشجوي تازه كتابخوان شده دانشكده اقتصاد دانشگاه تهران كه آزارش به
> مورچهاي نميرسيد چه كرديد؟ او اينك يك قاتل حرفهاي شده بود. ديگر نميشد به
> او روشنفكر گفت.
> شما خود را مجريان جبر تاريخ ميدانستيد. دست جبر تاريخ نگاه انتقادي به پشت سر
> خود ندارد. دست جبر تاريخ هر چه كند در درستي آن شكي نبايد كرد. هر چه ميكرديد
> در جهت ترقي تاريخ بود و آنها كه نقد ميكردند سدي بودند در جهت ترقيخواهي و
> برابرطلبي و سوسياليسم شما.
> عبدالله در امتحان كنكور دانشگاه تربيت معلم رشته زيستشناسي قبول شده بود. اگر
> درسش را ميخواند ميتوانست به بچهها قوانين مندل در زيستشناسي و قوانين
> ژنتيك و ديگر مباحث زيستشناسي را تدريس كند كه خود گستردن علم بود. در مقابل
> اسطورهها كه به نظر من در درون ذهن شما هم بود. شما هم اسطورهاي بوديد و خود
> را هم اسطوره چريك – قهرمان ميدانستيد و به نوعي باز توليد گذشتهها در ظاهري
> ماركسيستي هم بوديد. همانطور كه لنين باز توليد استبداد روسي در قالب ماركسيستي
> بود،شما هم بازتوليد استبداد ايراني در قالب ماركسيستي بوديد. اما يك تفاوت
> مهم داشت. لنين باور به حزب داشت و با حزب و اقتدار آن بود كه ميخواست به
> حكومت برسد كه رسيد. اما شما با انفجار و ترور و كارهاي ديگري از اين دست بود
> كه ميخواستيد ماشين دولتي را به قول لنين به تصرف خود درآوريد. و اين پرواضح
> است كه در چنين راديكاليسمي قتلهاي درونسازماني هم ناگزير است. فرستادن خارج
> كسي كه خط سازمان را زير سوال ميبرد و در خانه تيمي است كار آنچنان سادهاي
> نيست، پس آسانترين راه كشتن اوست كه شما يا بهتر بگويم رفقايتان انتخاب كردند
> و علي هدايتي را كشتند.
> نميدانم، شايد «هادي» به «عبدالله» حسادت ميكرد كه چنين دختر تيزهوش و زيبايي
> شيفته او شده بود. آخر «ادنا» بسيار زيبا بود و باهوش. دانشجويي با رتبه عالي
> بود. در دانشكده صنعتيشريف درس ميخواند و در همان جا جذب چريكها شد. به لندن
> رفت تا زبان انگليسياش تكميل شود و نرفته، برگشت و به خانه تيمي رفت. اصلا
> لندن را نديد و آن شد كه ميدانيم. او از آن نسلي بود كه كودتا را نديده بود.
> اما آثار آن را در ادبيات ما ديده بود. شعر ياس اخوان و فروغ و شاملو را خوانده
> بود و اينك آمده بود تا شعر دوران حماسي شاملو را متحقق كند و در خانه تيمي
> شيفته شد و «هادي غلاميان لنگرودي» طرح عشاقكشي را كشيد. اسم اصلياش احمد بود
> و به او هادي ميگفتند. ابتدا عبدالله را به مشهد دعوت كردند و ميهمان را به
> بيابان بردند و كشتند. بدون هيچ توضيحي. بدون هيچ سوال و جوابي، به محض آمدن
> سرقرار او را به تير بستند. خيلي راحت. اما «ادنا» تيزهوشتر از «عبدالله» بود.
> به راحتي نميشد او را فريفت، به بيابان برد و مسلسل را بر بدن او نشانه گرفت.
> «ادنا» چنان تيزهوش بود كه با كشته شدن «عبدالله» به دست رفقا! فكر كرد و فكر
> كرد و اسلحه و مبارزه مسلحانه را زير سوال برد. به تنهايي هم به اين نتيجه
> رسيد. در مقابل حماسه چريك- قهرمان ايستاد. چون ديده بود كه از راديكاليسم
> مسلحانه قتل درون گروهي هم به وجود ميآيد. اين امري اجتنابناپذير است. فرد
> مسلح در خانه تيمي نه تكثرگرايي را ميفهمد و نه مدارا و تحمل را.
> «ادنا» به نتيجه خود رسيد و از شما جدا شد. چنان خطكشي با جريانات مسلحانه
> كرده بود كه به تمسخر به شما ششلولبند ميگفت. او نميخواست تسليم نظر نسل
> تحقير شده بعد از كودتاي 28 مرداد شود. پس ترور را هم زير سوال برد. اما جوان
> بود و فرصت نوشتن را زمانه از او ربود. «ادنا» چنان زندگي تراژيكي داشت كه جا
> دارد هزاران صفحه راجع به او نوشته شود. فيلمها ساخته شود و رمانها نوشته شود
> به نام «ادنا». دختري از خانوادهاي ثروتمند كه به شما پيوسته بود تا نان و
> آزادي را به تساوي تقسيم كند و در مقابل حس تحقير نسل قبل از خود بايستد. با
> اين توهم آمده بود و چه سرخورده و در ضمن هوشيار شما را ترك كرد. «ادنا» در
> برابر چنين بربريتي فرياد شده بود. فريادي خاموش و خفه شده در گلو. با سيانوري
> كه زير زبان داشت. با دامن بلندش، خشمگين از كشته شدن عبدالله به دست رفقا و
> ترسان و فراري از ساواك و گزمههايش، در خانهاي تنها زنداني بود. راه كوچه هم
> بر او بسته بود. «پري» كلامش اعتراض شده بود. آخر در خانه تيمي ادنا را پري
> ميناميدند. در فراسوي مرزهاي زمان اما صدايش جاري بود. اين صدا را نميشد
> خاموش كرد. بعدها سالهاي سال بعد از ما، آدميان كه به ياد دهه 50 بيفتند، يا
> آن را در كتاب تاريخ بخوانند، ميتوانند طنين ضجههاي خاموش دختيري با دامن
> بلند را بشنوند كه با هقهق گريه ميگويد: «آخر چرا؟»
> كاش فرصتي مييافت تا اين بغض فروخفته را بنويسد در قالب خاطرات كه زمانه
> نگذاشت و از ما دريغ كرد.
> و بالاخره بايد از تاريخ معاصر ايران پوزش بخواهيد. فرصت تاريخي داشتيم و شما
> آن را از ما گرفتيد. فرصت داشتيم تا نگاه علمي به جهان را گسترش دهيم. فرصت
> داشتيم تا نگاه دموكراتيك به جهان و سياست را تبليغ كنيم و بالاخره فرصت داشتيم
> تا اسطورهزدايي كنيم و شما اين فرصت را از تاريخ معاصر ايران ربوديد. روشنفكري
> ايران را از كتاب و مطالعه و تحقيق به سوي اسلحه و نارنجك و سيانور كشانديد و
> اسطورهها گسترده شدند و با شما هم هماهنگي داشتند. شما هم اسطوره چريك- قهرمان
> بوديد و ضد دموكراسي و مدرنيته و حقوق بشر.
> با اين همه و با اين تاخير سي- چهل ساله به شما تبريك ميگويم كه شهامت
> پوزشخواهي از خانوادههايي را كه فرزندانشان را كشتيد كه جزو رفقاي
> تشكيلاتيتان بودند را يافتهايد. دستتان درد نكند. به اميد آنكه اين
> پوزشخواهي به خانواده نوشيروانپور و حتي به خانواده آن ژاندارم سياهكلي هم
> برسد كه در سياهكل به دست سازمان شما كشته شد و بچههايش يتيم بزرگ شدند كه
> ماجراجويي شما باعث گرفتن جان پدر آنها هم شده بود و حتي از خانواده فاتح يزدي.
> همان موقع كه او را كشتيد آيتالله طالقاني به شما اعتراض كرد كه چرا چنين
> كرديد و شما بياعتنا از كنار نقد او گذشتيد.
>
> --
> ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
> شما این ایمیل را به جهت عضویت در گروه ۲۳ خرداد دریافت کردهاید
>
> برای آگاهی از قوانین گروه ۲۳ خرداد اینجا را ببینید
> http://groups.google.com/group/23khordad
>
> برای لغو عضویت خود در گروه ۲۳ خرداد به آدرس زیر ایمیل بزنید
> 23khordad+unsubscribe@googlegroups.com
> ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
>
--
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شما این ایمیل را به جهت عضویت در گروه ۲۳ خرداد دریافت کردهاید
برای آگاهی از قوانین گروه ۲۳ خرداد اینجا را ببینید
http://groups.google.com/group/23khordad
برای لغو عضویت خود در گروه ۲۳ خرداد به آدرس زیر ایمیل بزنید
23khordad+unsubscribe@googlegroups.com
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
--ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شما این ایمیل را به جهت عضویت در گروه ۲۳ خرداد دریافت کردهاید
برای آگاهی از قوانین گروه ۲۳ خرداد اینجا را ببینید
http://groups.google.com/group/23khordad
برای لغو عضویت خود در گروه ۲۳ خرداد به آدرس زیر ایمیل بزنید
23khordad+unsubscribe@googlegroups.com
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
--
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شما این ایمیل را به جهت عضویت در گروه ۲۳ خرداد دریافت کردهاید
برای آگاهی از قوانین گروه ۲۳ خرداد اینجا را ببینید
http://groups.google.com/group/23khordad
برای لغو عضویت خود در گروه ۲۳ خرداد به آدرس زیر ایمیل بزنید
23khordad+unsubscribe@googlegroups.com
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر