| یك نمونه دیگر از ارزشهای ایرانی كه به فراموشی سپرده شده است! بیگمان تا كنون همه دیدهاند هنگامی كه یك دانشجو در دانشگاههای برون مرزی میخواهد گواهينامه آموزشی خود را بگيرد، یك جامهی بلند مشكی میپوشد و یك كلاه چهارگوش كه از یك گوشه آن یك منگوله آویزان است بر سر می گذارد. اگر به ما بگويند كه این جامه و كلاه برای چیست؟ میگوییم این جامهی دانش آموختگی دانشجويان فرنگ است. ولی اگر از اروپاییان یا ژاپنييان یا آمریكایيان... بپرسيم این جامه برای چیست؟ چه بسا درپاسخ گويند: به نماد و به پاس و بزرگ داشت پورسینا (ابن سينا) پدر دانش جهان اين جامه را میپوشيم. دوش انداز بلند مشكی همان بالاپوش بلند پورسينا است. آن كلاه هم نشانه همان دستار است. منگوله كلاه همان گوشه دستار خراسانی است كه نياكان ما در گذشته از دستار خود آویزان میكردند و به دوش خود می انداختند. به فرتور (عكس) پيوست نگاه كنيد. ولی چرا پورسينا اين جامه را میپوشيده است؟ برای پاسخ اگر به واژه نامهی برهان قاطع يا دهخدا نگاه كنيم چنين نوشته شده است: برهان قاطع و دهخدا: تالسان يا تالشانه گونهای جامهی دراز و بلند است كه در ايران پيش از اسلام، فرزانگان، سخنوران و كاديكان (قضات) بر دوش میانداختند، و تازيان به ايرانيان ابن طيلسان يا تالشانه پوش میگفتند. در اينجا باز میبينيم كه هاتا (حتا) جامهی كاديكان (قضات) بيگانه هم از جامهی كاديكان ايران پيش از اسلام گرفته شده است. به اميد سربلندی دوبارهی سرزمين اهورايی. ايدون باد، سيامك ياد آوری: واژهی قاضی عربی شدهی (معرب) واژهی كاديك پارسی است. | 
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر